ਤੀਰ ਅਵੱਲੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ, ਸੀਨੇ ਪਾਵੇ ਛੇਕ ।
ਇਸ ਦੇ ਵਿੰਨ੍ਹੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ, ਦੇਖ ਸਕੇਂ ਤਾਂ ਦੇਖ ।
ਚੜ੍ਹਿਆ ਰਹੇ ਦਿਮਾਗ ਤੇ, ਨਿੱਤ ਨਵਾਂ ਹੀ ਝੱਲ ।
ਘੱਟ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੋਂਵਦੀ, ਝੱਲ ਵਲੱਲੀ ਗੱਲ ।
ਹੱਥ ਮਿਲਾਉਂਦੇ ਘੁੱਟ ਕੇ, ਵੱਖਰੇ ਭਾਵੇਂ ਰਾਹ ।
ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਰਿੱਝਦੀ, ਆਪੋ ਆਪਣੀ ਚਾਹ ।
ਕੀ ਇਤਬਾਰ ਦਿਲਾਂ ਦਾ, ਕੀ ਯਾਰਾਂ ਦੇ ਢੰਗ ।
ਬਣ ਗਏ ਯਾਰ ਮਤੱਸਬੀ, ਲੁਕ ਚਲਾਉਂਦੇ ਡੰਗ ।
ਮੁੜ ਸਕਦੈ ਰੁਖ ਹਵਾ ਦਾ, ਲਏ ਜੇ ਬੰਦਾ ਠਾਣ ।
ਕਰਨੀ ਪਊ ਪਰ ਆਪਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਆਪ ਪਛਾਣ ।
ਰਾਹ ਦੇ ਵਿੱਚ ਖਲੋਤਿਆਂ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਦੇ ਪੰਧ
ਹਨ ਮੰਜ਼ਲਾਂ ਅੱਗੇ ਮੰਜ਼ਲਾਂ, ਰੱਖ ਹੌਸਲਾ ਛੇਤੀ ਲੰਘ ।
ਦਇਆ ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਦਸਿਆ ਸਭ ਨੇ ਆਣ ।
ਸੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਮਿਲਦਾ ਪੂਰਾ ਮਾਣ ।
ਕਾਲ਼ੇ ਕਰਮ ਕਮਾ ਲਏ, ਸਿਰ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਪੰਡ ।
ਬੱਗਾ ਬਾਣਾ ਧਾਰ ਕੇ, ਝੁਕ ਝੁਕ ਕਰੇ ਪਖੰਡ ।
ਦੇਖੋ ਹਾਲ ਸਮੇਂ ਦਾ, ਰੁੱਤ ਨੇ ਬਦਲੀ ਤੋਰ ।
ਮਿਲ ਕੇ ਡਾਕੇ ਮਾਰਦੇ, ਨਾਲ ਪੁਲਿਸ ਤੇ ਚੋਰ ।
ਵਜਦਾ ਡਮਰੂ ਦੇਖ ਕੇ, ਆ ਜੁਟੇ ਜੋ ਭੀੜ ।
ਖ਼ੂਬ ਤਮਾਸ਼ਾ ਮਾਣਦੀ, ਕੀ ਏ ਰਿੱਛ ਦੀ ਪੀੜ ?
ਸਿਰ ਤੇ ਮੌਸਮ ਚੌਣਾਂ ਦਾ, ਲੀਡਰ ਬਦਲੇ ਰੰਗ ।
ਜਿਸ ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਚੱਲ ਜੇ, ਉਹੋ ਮਾਰਦੇ ਡੰਗ ।
ਆਪੋ ਆਪਣੀ ਕੰਧ ਹੈ, ਆਪੋ ਆਪਣੀ ਛੱਤ ।
ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਪਦੀ, ਸਰਵੋਤਮ ਆਪਣੀ ਮੱਤ ।
ਦਿਲ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਰੰਗ ਬਰੰਗੇ ਖਿਆਲ ।
ਬਣ ਬੱਦਲ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੰਘੀਆਂ, ਰੁੱਤਾਂ ਕਈ ਕਮਾਲ ।
ਵਿੱਚ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਘਿਰ ਗਿਆ,ਕੈਸਾ ਆਇਆ ਯੁੱਗ ।
ਭੀੜ ਚ ਕੱਲਾ ਰਹਿ ਰਿਹਾ, ਪਿੰਡ ਵਸਦੇ ਨੇ ਘੁੱਗ ।
ਦੁਸ਼ਮਣ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੈ, ਹੋਰ ਸਕੇ ਨਾ ਮਾਰ ।
ਭਰਮ ਭੁਲੇਖੇ ਉਂਝ ਹੀ, ਢੋਵੇ ਬੰਦਾ ਭਾਰ ।
ਚਾਹ ਵਾਂਗੂੰ ਹੱਡੀਂ ਰਚੀ, ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਫੇਸਬੁੱਕ ।
ਕਮੈਂਟ, ਲਾਈਕ, ਟੈਗ ਤੋਂ, ਪੋਕ ਤੇ ਜਾਵੇ ਮੁੱਕ ।
ਟੀ.ਵੀ ਟਾਲ਼ੀ ਜਾ ਰਿਹਾ, ਨਾਲ ਹਵਾਵਾਂ ਮੇਲ ।
ਆਪ ਬਣਾਈ ਬੰਦਿਆਂ, ਵੇਖੋ ਮਿੱਠੀ ਜੇਲ੍ਹ ।
ਪੀ. ਸੀ. ਵਿੱਚ ਹੈ ਭਰਿਆ, ਸਾਰਾ ਕੁੱਲ ਗਿਆਨ ।
ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਾ ਲੱਭਦਾ, ਹਰ ਬੰਦਾ ਹੈਰਾਨ ।
ਰੋਕੇ ਰਾਹ ਦਰਿਆ ਦੇ, ਮਾਰ ਮਾਰ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ।
ਰੱਬ ਦਾ ਸਾਨੀ ਆਖਦਾ, ਕੀਤੀ ਹੈ ਧਨ ਧੰਨ ।
ਕਵੀ ਨਾ ਕਿੱਸੇ ਲਿਖ ਰਹੇ, ਨਹੀਂ ਜੋੜਦੇ ਹੀਰ ।
ਤੁੱਕੇ ਜਿਹੇ ਖਿਲਾਰਦੇ, ਉਹੀ ਸਮਝਦੇ ਤੀਰ ।
ਦਿਨ ਦਿਹਾੜੇ ਲੁੱਟ ਰਹੇ, ਰਲੇ ਸਾਧ ਤੇ ਚੋਰ ।
ਜਿਸ ਦਾ ਜਿੱਥੇ ਚੱਲ ਜੇ, ਝੱਟ ਚਲਾਵੇ ਜੋਰ ।
ਝੂਠੇ ਨਾਤੇ ਜੱਗ ਦੇ, ਪੈਸਾ ਹੈ ਗੁਰ ਪੀਰ ।
ਜਿਸ ਡਾਲੀ ਤੇ ਬੈਠਦੇ, ਦੇਣ ਉਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰ।
ਮਾਂ ਆਖਦੇ ਗਊ ਨੂੰ, ਨਾਲ਼ੇ ਮਾਰਦੇ ਲੱਤ ।
ਖ਼ੌਰੇ ਕੀ ਨੇ ਸੋਚਦੇ, ਕੈਸੀ ਹੈ ਇਹ ਮੱਤ ।
ਦੇਵੀ ਕੰਜਕ ਪੂਜਦੇ, ਨਾਲੇ ਧੋਂਦੇ ਪੈਰ ।
ਧੀ ਜੰਮੇ ਤਾਂ ਝੂਰਦੇ, ਕੁੱਖ ਚ ਕੱਢਣ ਵੈਰ ।
ਕੀ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਲੋਚਦੀ, ਨਿੱਕੀ ਜਿੰਨੀ ਜਾਨ ।
ਪਲ ਪਲ ਸਾਹ ਨੇ ਘਟਦੇ, ਮੁੱਕਦੇ ਜਾਣ ਪ੍ਰਾਣ ।
ਹਰ ਕੋਈ ਹੈ ਜਾਪਦਾ, ਇੱਕ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਚੰਦ ।
ਬੇੜਾ ਹੱਥੀਂ ਡੋਬਕੇ, ਕੱਢੀ ਜਾਂਦਾ ਦੰਦ ।
ਕੁੱਤਾ ਕਾਲ਼ਾ ਭਾਲ਼ ਕੇ, ਨਿੱਤ ਖਵਾਉਂਦੇ ਰੋਟ ।
ਕੱਚੇ ਪਿੱਲੇ ਟੋਟਕੇ, ਕਿਵੇਂ ਧੋਣਗੇ ਖੋਟ?
ਵਿਆਹ ਕਰਾ ਕੇ ਗੱਭਰੂ, ਰੋਂਦਾ ਝੂਰੋ ਝੂਰ ।
ਖ਼ੌਰੇ ਕਿਸ ਤੋਂ ਸੁਣ ਲਿਆ, ਹੈ ਲੱਡੂ ਮੋਤੀ ਚੂਰ ।
ਪ੍ਰੇਮ ਪੁਆੜੇ ਪਾ ਲਏ, ਰਾਂਝੇ ਬਣੇ ਫ਼ਕੀਰ ।
ਅੱਜ ਵੀ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣਦੀ, ਡੋਲੀ ਚੜ੍ਹਕੇ ਹੀਰ ।
ਹੋਛੇ ਯਾਰ ਬਣਾ ਲਏ, ਕੀ ਫੋਲੀਏ ਦੁੱਖ?
ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਦੀ ਭਾਲ਼ ਨੇ, ਖੋਹੇ ਸਾਰੇ ਸੁੱਖ ।
ਹੱਥ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੋਸਤਾ, ਨਾਲ ਮਿਲਾਈਏ ਦਿਲ ।
ਆਪਣਾ ਇਹੋ ਤੌਰ ਹੈ, ਮਿਲ ਸਕੇਂ ਤਾਂ ਆ ਮਿਲ ।
ਖਿੱਲੀ ਕਿਸੇ ਗਰੀਬ ਦੀ, ਨਾ ਉਡਾਈਏ ਭੁੱਲ ।
ਪਤਾ ਨੀ ਰੱਬੀ ਕਹਿਰ ਦਾ, ਕਿਸ ਤੇ ਪੈਂਦਾ ਝੁੱਲ ।
ਵਿੱਚ ਸਰੋਵਰ ਤੈਰਦੇ, ਪਾਪੀ ਪੁੰਨੀ ਆਣ ।
ਲਿਖੇ ਕਰਮ ਨਾ ਮਿਟਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਚੁੱਭੀ ਲਾਣ ।
ਨਾ ਸਾਰ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਜਾਣਦਾ, ਪਾਈ ਬੈਠਾ ਹੱਟ ।
ਯਾਰੀ ਐਸੇ ਯਾਰ ਦੀ, ਗਹਿਰੇ ਪਾਵੇ ਫ਼ੱਟ ।
ਕੌੜੇ ਬੋਲ ਕਬੋਲ ਨੇ, ਵੈਰੀ ਕੀਤਾ ਜੱਗ ।
ਹਾਸੇ ਕਿੱਥੋਂ ਭਾਲ਼ਦਾ, ਬੰਦਾ ਲਾਈਲੱਗ ।
ਬੰਬ ਬੰਦੂਕਾਂ ਬੀਜਦੇ, ਸੌਂਦੇ ਭੁੱਖੇ ਪੇਟ ।
ਬਣੂ ਕੀ ਐਸੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ, ਪੱਲੇ ਕੋਰੀ ਰੇਤ ।
ਚੋਰ ਠਗ ਹਟਵਾਣੀਏ, ਦੇਣ ਕਦੇ ਨਾ ਭੇਤ ।
ਸ਼ਾਹ ਨ ਜਾਣੇ ਜੱਟ ਨੇ, ਕਿਵੇਂ ਬੀਜਦੇ ਖੇਤ ।
ਦੇਖ ਗਿੜਦੇ ਹਲਟ ਨੂੰ, ਛਾਲਾਂ ਮਾਰੇ ਡੱਡ ।
ਵਿਛੜੇ ਪਾਣੀ ਖ਼ੂਹ ਤੋਂ, ਟਿੰਡਾਂ ਕੀਤਾ ਅੱਡ ।
ਮੰਤਰ ਵੱਡੇ ਰਟ ਲਏ, ਕੀਤਾ ਨਾ ਵੀਚਾਰ ।
ਖਾਲੀ ਭਾਂਡੇ ਖੜਕਦੇ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਟੁਣਕਾਰ ।
ਉੱਚੀ ਸੰਘੇ ਪਾੜਦੇ, ਰਹੇ ਟੀਟਣੇ ਟੀਟ ।
ਰਾਗੋਂ ਵਿੱਛੜੇ ਸਾਜ਼ ਨੂੰ, ਮਿਹਣੇ ਮਾਰੇ ਗੀਤ ।
ਗ਼ਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਰਹੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਾਲੀ ਧੁੰਧ ।
ਰੂਹ ਦਾ ਦੀਵਾ ਬਾਲ ਲੈ, ਨੈਣਾਂ ਤਾਈ ਮੁੰਧ ।
ਟਿਕ ਟਿਕ ਲਾਈ ਘੜੀ ਨੇ, ਟਿਕਦਾ ਨਾਹੀਂ ਚਿੱਤ ।
ਵਕਤ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਦੋਸਤੋ, ਬਣਦਾ ਨਾਹੀਂ ਮਿੱਤ ।
ਕੋਠੀ ਕਾਰਾਂ ਖੇਤ ਨੇ, ਰਹੇ ਆਕੜੀ ਧੌਣ ।
ਵਖ਼ਤ ਪਏ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀ, ਕਿਹੜਾ ਪੁੱਛਦਾ ਕੌਣ ?
ਬੋਟ ਘਰਾਂ ਚੋਂ ਉੱਡਗੇ, ਗਏ ਉਡਾਰੀ ਮਾਰ ।
ਕੁਦਰਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ, ਨਾਤਾ ਹੋਇਆ ਤਾਰ ।
ਠੰਡੀ ਮਿੱਠੀ ਪੌਣ ਹੈ, ਸਭ ਦੀ ਮੰਗੇ ਖ਼ੈਰ ।
ਉਸਦੇ ਰੰਗਲੇ ਬਾਗ ਦੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ ਸੈਰ ।
ਬਿੱਲੀ ਰਸਤਾ ਕੱਟ ਜੇ , ਪਿੱਛੋਂ ਪੈ ਜੇ ਵਾਜ ।
ਭਰਮ ਭੁਲੇਖੇ ਰੋਕਦੇ, ਪੰਛੀ ਦੀ ਪਰਵਾਜ਼ ।
ਮਨ ਦਾ ਘੋੜਾ ਅੱਥਰਾ, ਉੱਚੀ ਮਾਰੇ ਛਾਲ ।
ਦੇਸ਼ ਦਿਸ਼ਾਂਤਰ ਭਟਕਦਾ, ਕਰਦਾ ਕਈ ਕਮਾਲ ।
ਵਿਹਲੇ ਵਕਤ ਗਵਾ ਲਿਆ, ਕੀਤੀ ਉਮਰ ਬਤੀਤ ।
ਕਿਤੇ ਨਾ ਦੀਵੇ ਜਗਦੇ, ਘੋਰ ਹਨੇਰ ਅਤੀਤ ।
ਕੀ ਏ ਸਾਡਾ ਜੀਵਣਾ, ਨਾ ਕਿੱਸੇ ਨਾ ਗੀਤ ।
ਤੁਰ ਗਏ ਇਉਂ ਜਹਾਨ ਤੋਂ, ਜਿਉਂ ਪਾਣੀ ਤੇ ਲੀਕ ।
ਹੱਥੀਂ ਜੰਗਲ ਬੀਜਦੇ, ਮਗਰੋਂ ਲੌਂਦੇ ਅੱਗ ।
ਲੋਭੀ ਫ਼ਿਰਦੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਹੁਣ ਵੱਗਾਂ ਦੇ ਵੱਗ ।
ਧੂੜ ਉਡਾਈ ਵਕਤ ਨੇ, ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਗਲਾ ਸਾਲ ।
ਪੱਤਰੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਦੱਸਦੀ, ਰਹਿਣਾ ਓਹੀਓ ਹਾਲ।
ਵਿੱਚ ਚੌਰਾਹੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਦੱਸਣ ਪਾਂਡੇ ਹਾਲ ।
ਸਾੜ੍ਹਸਤੀ ਹੈ ਚਿੰਬੜੀ, ਅਜਕਲ੍ਹ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ।
ਨਸ਼ਿਆਂ ਕੀਤੇ ਗੱਭਰੂ, ਡੌਰ ਭੌਰ ਤੇ ਸੁੰਨ ।
ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਉਹ ਪਛਾਣਦੇ, ਕੀ ਪਾਪ ਕੀ ਪੁੰਨ ।
ਚੋਰਾਂ ਯਾਰਾਂ ਆਸ਼ਕਾਂ, ਸਦਾ ਸਹਾਵੇ ਰਾਤ ।
ਸੱਚ ਝੂਠ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਝੂਠ ਨੂੰ ਹੋਵੇ ਮਾਤ ।
ਹੇਠ ਸਰ੍ਹਾਣੇ ਦੱਬ ਲਏ, ਸੁਪਨੇ ਕਈ ਕਮਾਲ ।
ਸੁਪਨੇ ਸੁਪਨੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਰੜਕਣ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ।
ਅੱਕੀ ਆਦਮਜ਼ਾਤ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਕਰੇ ਪੁਕਾਰ ।
ਬਹੁੜੀਂ ਰੱਬਾ ਮੇਰਿਆ, ਮੱਚੀ ਹਾਹਾਕਾਰ ।
ਚਾਂਈ ਚਾਂਈ ਗੱਭਰੂ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਸਿਰ ਤੇ ਪੱਗ ।
ਦੂਣ ਸਵਾਈ ਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਖੜ੍ਹ ਖੜ੍ਹ ਵੇਖੇ ਜੱਗ ।
ਇਸ਼ਕ ਚ ਅੰਨ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਕੀ ਸੱਸੀ ਕੀ ਹੀਰ ।
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋੜ ਤੇ, ਕੀ ਬਾਪੂ ਕੀ ਵੀਰ ।
ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਕਰਦਾ ਸੱਚੀ ਕਾਰ ।
ਐਸੇ ਕਰਮੀ ਪੁਰਸ਼ ਦਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਤਿਕਾਰ ।
ਖਾਧ ਖੁਰਾਕ ਨਾ ਮਿਲ ਰਹੀ, ਰਹੀ ਮਿਲਾਵਟ ਮਾਰ ।
ਦੋ ਟਕਿਆਂ ਦੇ ਲੋਭ ਨੇ, ਦਿੱਤੀ ਖਲਕਤ ਮਾਰ ।
ਢੱਡ ਸਰੰਗੀ ਖੜਕਦੀ, ਵਿਰਸੇ ਦੀ ਟੁਣਕਾਰ ।
ਛੰਦ ਕਵੀਸ਼ਰ ਲਿਖ ਰਹੇ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਝਣਕਾਰ ।
ਹੱਥ ਨਜੂਮੀ ਵੇਖਦਾ, ਬੈਠਾ ਬੁੱਕਲ ਮਾਰ ।
ਗਧਾ ਗਧੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ, ਕਦੋਂ ਲੱਥਣਾ ਭਾਰ ।
ਕਲਮ ਦਵਾਤਾਂ ਭੁੱਲੀਆਂ, ਚਲ ਪਏ ਬਾਲ ਪੈੱਨ ।
ਊੜਾ ਊਂਠ ਗਵਾਚਿਆ, ਧੂੜ ਉਡਾਈ ‘ਹੈੱਨ’ ।
ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਅੱਜ ਗੁਰਮੁਖੀ, ਦਿੱਤੀ ਛਿੱਕੇ ਟੰਗ ।
ਵਿਰਸਾ ਕੁੱਲ ਵਿਸਾਰਿਆ, ਰੰਗ ਫ਼ਿਰੰਗੀ ਰੰਗ ।
ਛੇੜਨ ਰਾਗ ਕਤੂਰਵੀ, ਅੱਜ ਦੇ ਗਾਇਕ ਆਮ ।
ਇੱਜਤ ਧੀ ਤੇ ਭੈਣ ਦੀ, ਹੱਥੀਂ ਕਰਨ ਨਿਲਾਮ ।
ਰੋਟੀ ਖ਼ਾਤਰ ਨੱਚਦੀ, ਕੋਠੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਾਰ ।
ਅੱਜ ਦੇ ‘ਭੀਸ਼ਮ’ ਦੇਖ ਲੌ, ਨੋਟ ਰਹੇ ਨੇ ਵਾਰ ।
ਟਾਹਣੀ ਨਾਲੋਂ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਫ਼ੁੱਲ ਵੀ ਮਾਰਨ ਬਾਸ ।
ਵੇਖ ਝਗੜਦੇ ਯਾਰ ਨੂੰ, ਹੁੰਦੀ ਰੂਹ ਉਦਾਸ ।
ਬਾਗ ਬਗੀਚਾ ਰੱਬ ਦਾ, ਰੰਗ ਬਰੰਗੇ ਫ਼ੁੱਲ ।
ਰਾਖੇ ਚਮਨ ਉਜਾੜਦੇ, ਕਰਦੇ ਦੀਵੇ ਗੁੱਲ ।
ਯਾਰੀ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਾ ਰੱਖਦਾ ਵੱਖ ।
ਝਾਟੇ ਖੇਹ ਪਵਾ ਲਵੇ, ਜਦੋਂ ਬਦਲਦੀ ਅੱਖ ।
ਛੇਤੀ ਹੀ ਹੁਣ ਜਾਪਦਾ, ਹੋਣੀ ਹੈ ਪ੍ਰਭਾਤ ।
ਹਨੇਰਿਆਂ ਨੇ ਛੇੜ ਲਈ, ਚਾਨਣ ਦੀ ਹੈ ਬਾਤ ।
ਮੁਨਕਰ ਹੋ ਕੇ ਰੱਬ ਤੋਂ, ਕੀਤੇ ਲੱਖ ਗੁਨਾਹ ।
‘ਮੈਂ’ ਨੇ ਬੇੜਾ ਡੋਬਿਆ, ਕੀਤੀ ਜਿੰਦ ਫ਼ਨਾਹ ।
ਵੱਖਰੀ ਹੋ ਕੋ ਭੀੜ ਤੋਂ, ਕੱਲੀ ਹੋਗੀ ਜਿੰਦ ।
ਮੈਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਹੈ ਡਰ ਰਹੀ, ਭਾਰ ਸਹੇ ਨਾ ਬਿੰਦ ।
ਕਈ ਮੁਖੌਟੇ ਧਾਰ ਕੇ, ਕੀਤਾ ਖੁਸ਼ ਆਵਾਮ ।
ਕੁਰਸੀ ਕਾਰੇ ਕਰ ਰਹੀ, ਹੀਲੇ ਵਰਤ ਤਮਾਮ ।
ਜਿਸ ਤੇ ਦਿਲ ਨੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਆਪਣੇਪਣ ਦਾ ਮਾਣ ।
ਉਹੀ ਤੋੜਦੇ ਮਾਣ ਨੂੰ , ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦਾ ਘਾਣ ।
ਢਲ਼ਦੀ ਉਮਰ ਚ ਦੋਸਤੋ, ਧੌਲੇ ਕਰਦੇ ਤੰਗ ।
ਕਾਕੇ ਬਣ ਬਣ ਬੈਠਦੇ, ਲਾ ਵਸਮੇ ਦੇ ਰੰਗ ।
ਉਮਰ ਬੀਤਗੀ ਦੋਸਤਾ, ਨਾਲੇ ਬਦਲੀ ਚਾਲ ।
ਹੱਥ ਪੈਰ ਨੇ ਕੰਬਦੇ, ਬੱਗੇ ਹੋਗੇ ਵਾਲ ।
ਲਿਖ ਪੰਨੇ ਦੀ ਹਿੱਕ ਤੇ, ਮਨ ਦਾ ਹਾਲ ਤਮਾਮ ।
ਰੌਸ਼ਨ ਅੱਖਰ ਕਰਨਗੇ, ਰੌਸ਼ਨ ਅਪਣਾ ਨਾਮ ।
ਦੋਹਿਰਾ ਛੰਦ ਕਮਾਲ ਹੈ, ਜਿਉਂ ਗੋਲ਼ੀ ਬੰਦੂਕ ।
ਦੋ ਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਕਦੀ, ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਦੋ ਟੂਕ ।
ਠਰੀ ਰੂਹ ਦੀ ਕੋਠੜੀ, ਠੰਡੀ ਠੰਡੀ ਚੁੱਪ ।
ਕਾਸ਼ ਕਿਧਰੇ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਮਰੋਂ ਵਿਛੜੀ ਧੁੱਪ ।
ਫੋਕੇ ਪੁਤਲੇ ਫ਼ੂਕਦੇ, ਹੋ ਕੇ ਲੋਕ ਨਿਰਾਸ਼ ।
ਹਾਰ ਹੰਭ ਕੇ ਬੈਠਗੇ, ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ ਸ਼ਾਬਾਸ਼?
ਅਕਲ ਉਧਾਰੀ ਮੰਗ ਕੇ, ਬਣਿਆ ਨਾਢੂ ਖਾਨ ।
ਸਿਰ ਤੇ ਔਕੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੁੰਦੇ ਖੁਸ਼ਕ ਪ੍ਰਾਣ ।
ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਦਿਨ ਸੁਹਾਵਣਾ, ਖਿੜੀ ਖਿੜੀ ਏ ਰੂਹ ।
ਯਾਦਾਂ ਵਾਲੜੀ ਤਿਤਲੀ, ਆਈ ਦਿਲ ਦੀ ਜੂਹ।
ਸੱਜਣ ਸਾਥੋਂ ਲੈ ਗਿਆ, ਲੁੱਟ ਕੇ ਜਿੰਦ ਪ੍ਰਾਣ ।
ਵਸਦਾ ਰਹਿ ਵੇ ਢੋਲਣਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੁਰਬਾਨ ।
ਸ਼ਮੀ ਆਖਦਾ ਦੋਸਤੋ, ਵਕਤ ਬੜਾ ਬਲਵਾਨ ।
ਰੋਕ ਸਕੇ ਨਾ ਏਸਨੂੰ, ਲਾ ਲਾ ਥੱਕੇ ਤਾਣ ।
ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਬਦਲਿਆ, ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਰਾਹ ।
ਕੂੰਜ ਡਾਰ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੀ, ਹੋਏ ਓਪਰੇ ਸਾਹ ।
ਅੱਖ ਓਹੀ ਏ ਜਾਣਦੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਰੱਬ ।
ਬਾਕੀ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਤਾਂ, ਸਭੇ ਕੁਦਰਤਾਂ ਯੱਭ ।
ਅਣਖੀ ਬੰਦੇ ਦੋਸਤੋ, ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਰ ਸਕੂਲ ।
ਜਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਦੱਸ ਕੇ, ਪੁੱਗਣ ਕਿਵੇਂ ਅਸੂਲ ।
ਵਿਹੜੇ ਕੁਦਰਤ ਨਾਰ ਦੇ, ਰੱਬ ਸਜਾਇਆ ਮੰਚ ।
ਨੱਚੇ ਜੀਆ ਜੰਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਚਾਵੇ ਕੰਤ।
ਖ਼ਬਰੇ ਕਿਹੜਾ ਟੱਪਿਆ, ਡਾਢਾ ਕੋਈ ਭੌਣ।
ਤਾਂ ਹੀ ਰੁੱਸ ਕੇ ਲੰਘਦੀ, ਸਾਡੇ ਕੋਂਲੋ ਪੌਣ ।
ਕਿੱਸੇ ਬੜੇ ਸਵਾਦਲੇ, ਸੁਣਦੇ ਬਾਪੂ ਵੀਰ ।
ਕੁੱਟਣ ਮੱਥੇ ਆਪਣੇ, ਘਰ ਜੰਮੇ ਜੇ ਹੀਰ ।
ਰਾਸ਼ੀਫ਼ਲ ਨਾ ਬਦਲਦੇ, ਬੰਦੇ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ।
ਆਪੇ ਪੈਂਦਾ ਮਾਰਨਾ, ਕੱਦੂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ।
ਪਲ ਪਲ ਕਰਕੇ ਵੇਖਿਓ, ਹੋਊ ਨਵੀਂ ਸਵੇਰ ।
ਚਮਕੇ ਸੂਰਜ ਆਸ ਦਾ, ਟਿਕਣੇ ਨਹੀਂ ਹਨੇਰ ।
ਹਾਸੇ ਹੱਸਣੋਂ ਹਟਗੇ, ਰਖਦੇ ਹਾਂ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ।
ਜਿੰਦਣ ਦੇ ਲੱਗੇ ਦੋਸਤੋ, ਸਾਡੇ ਨਕਲੀ ਦੰਦ ।
ਢਲ਼ਦੀ ਉਮਰੇ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ, ਕੌਣ ਕਹਾਵੇ ਘੱਟ ।
ਰੱਖਣ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਮੋਚਨਾ, ਧੌਲ਼ੇ ਦਿੰਦੇ ਪੱਟ ।
ਕਹਿਣਾ ਚੰਗਾ ਸ਼ੇਅਰ ਜੇ, ਸ਼ੇਅਰ ਪੜ੍ਹੋ ਹਜ਼ਾਰ ।
ਬਿਨ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜੋ ਆਖਦਾ, ਹੁੰਦਾ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਆਰ ।
ਭਰਮ ਭੁਲੇਖੇ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਜੀਵਨ ਜਾਂਦਾ ਬੀਤ ।
ਮਨ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਬੈਠ ਕੇ , ਗਾਓ ਮਿੱਠੜਾ ਗੀਤ ।
ਪੌੜੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ, ਲਾਰਿਆਂ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬ ।
ਰਹਿਬਰ ਬਣ ਕੇ ਠੱਗਦੇ , ਨਿੱਕੇ ਵੱਡੇ ਰੱਬ ।
ਉਮਰੋਂ ਲੰਮੀ ਹੋ ਜਾਵੇ , ਜੇ ਸੱਜਣਾਂ ਉਡੀਕ ।
ਲਾਰੇ ਵਰਗੀ ਜਾਪਦੀ, ਲੇਖਾਂ ਵਾਲੀ ਲੀਕ ।
ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਉਡਾਣ ਨੂੰ, ਕਿਹੜਾ ਸਕਦਾ ਰੋਕ ।
ਓਧਰ ਗੁੱਡੀ ਉੱਡਦੀ, ਜਿੱਧਰ ਲੱਗੇ ਝੋਕ ।
ਪੋਹ ਦਾ ਪਾਲ਼ਾ ਅੱਥਰਾ, ਨਿੱਤ ਖੁਆਏ ਸਾਗ ।
ਸ਼ੁਕਰ ਏ ਰੱਬਾ ਆ ਗਿਆ, ਰੰਗ ਰੰਗੀਲਾ ਮਾਘ ।
ਗੱਡ ਗਢੀਰੇ ਰੱਬ ਦੇ, ਲੱਦੀਂ ਜਾਂਦੇ ਭਾਗ ।
ਖ਼ੈਰਾਂ ਹੋਵਣ ਦਾਤਿਆ, ਹਰਿਆ ਰੱਖੀਂ ਬਾਗ ।
ਉਜਾੜਾ ਕਰਕੇ ਮੁਲਕ ਦਾ, ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਵੰਡ ।
ਰਲ਼ ਮਿਲ ਖਾਧੀ ਲੀਡਰਾਂ, ਸਿਆਸਤ ਵਾਲੀ ਖੰਡ ।
ਛੱਡ ਝਮੇਲੇ ਜਗਤ ਦੇ, ਛੇੜ ਰੁਹਾਨੀ ਰਾਗ ।
ਮਨ ਦੇ ਖੇੜੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਸੁੱਤੇ ਜਾਗਣ ਭਾਗ ।
ਸ਼ੋਰ ਸ਼ਰਾਬਾ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲੇ ਸਕੂਨ ।
ਜੋਕਾਂ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਨੇ, ਪੀਂਦੇ ਨੇ ਬਸ ਖ਼ੂਨ ।
ਬੜਾ ਅਜਬ ਸੀ ਦੋਸਤਾ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਲਾ ਖੇਲ੍ਹ ।
ਦੁਨੀਆਂ ਸਾਰੀ ਪਾਸ ਏ, ਸ਼ਮੀ ਹੋ ਗਿਆ ਫ਼ੇਲ੍ਹ ।
ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਮੜਦੀ, ਏਹ ਕੇਹੀ ਤਰੰਗ ।
ਸੱਤ ਰੰਗ ਵੀ ਕੋਲ ਨੇ, ਜੀਵਨ ਕਿਉਂ ਬਦਰੰਗ?
ਵਾਹ ਮਦਾਰੀ ਮਾਲਕਾ, ਵਾਹਵਾ ਤੇਰੇ ਚੋਜ਼ ।
ਕੋਈ ਵੈਦ ਨਾ ਜਾਣਦਾ, ਮਨ ਅੰਦਰਲੀ ਸੋਜ਼ ।
ਚਾਲੇ ਵੇਖ ਜਹਾਨ ਦੇ, ਸ਼ਮੀ ਹੋਇਆ ਸੁੰਨ ।
ਗੋਦੀ ਬਹਿ ਕੇ ਵੇਖ ਲੌ, ਦਾੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਮੁੰਨ।
(ਕੁਝ ਸ਼ੇਅਰ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਚਾਰ ਸੰਪਾਦਕਾਂ ਲਈ)
ਛਪਦੀ ਜਿੱਦਣ ਖ਼ਬਰ ਨਾ, ਕੌੜੀ ਲੱਗੇ ਚਾਹ ।
ਖ਼ੂਨ ਫ਼ੂਕਦੇ ਆਪਣਾ, ਬਹਿੰਦੇ ਢੇਰੀ ਢਾਹ ।
ਖ਼ਬਰਾਂ ਲਿਖ ਲਿਖ ਲਾ ਦਿੱਤੇ, ਟੇਬਲ ਉੱਤੇ ਢੇਰ ।
ਅੱਖਰ ਇੱਕ ਨਾ ਛਪਦਾ, ਛਾਏ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰ ।
ਬੱਲੇ ਟੇਬਲਾਂ ਵਾਲਿਓ, ਚੰਗੇ ਤੁਹਾਡੇ ਠਾਠ ।
ਨਿੱਕੇ ਵੱਡੇ ਰੋਲ਼ਤੇ, ਬਣ ਕੇ ਦੁੱਲੇ ਰਾਠ ।
ਬੜੀ ਜਰੂਰੀ ਖ਼ਬਰ ਹੈ, ਦੱਸਣਾ ਪੈਂਦਾ ਆਪ ।
ਆਪੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖਣਾ, ਖੌਰੇ ਸਮਝਣ ਪਾਪ ।
