ਹੋ ਆਖੋ ਨੀਂ ਮੈਨੂੰ ਧੀਦੋ ਰਾਂਝਾ, ਤੇ ਹੀਰ ਨਾ ਆਖੋ ਕੋਈ।
ਓਨਾਂ ਨਹੀਂ ਸੱਤ ਜਨਮ ਏ ਹੱਸੀ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਜਨਮ ਏ ਰੋਈ।
ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਮੱਝੀਆਂ, ਚਾਰਨ ਦੀ ਰਾਂਝਿਆ ਵੇ।
ਹੀਰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮ ਚਾਰਨ, ਲਈ ਰਾਂਝਣ ਹੋਈ ਵੇ।
ਇੱਕ ਕਬਰ ਨਹੀਂ ਮੇਰੇ, ਸੱਤ ਕਬਰਾਂ ਨਾਮ ਕਰ ਖ਼ੁਦਾ ਵੇ।
ਹੀਰ ਸੱਤ ਜਨਮ ਲਈ, ਗੋਰ ਵਿੱਚ ਰਾਂਝਿਆ ਖੋਈ ਵੇ।
ਕੰਨੀ ਮੁੰਦਰਾਂ ਪਾ ਜੇ, ਤੂੰ ਜੋਗੀ ਹੋਇਆ ਰਾਂਝਿਆ ਵੇ।
ਹੀਰ ਦੀ ਰੂਹ ਪਾ ਮੁੰਦਰਾਂ, ਸੱਤ ਜਨਮ ਲਈ ਜੋਗਣ ਹੋਈ ਵੇ।
ਤੇਰੇ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਕੀ ਜੀਣਾ ਮੇਰਾ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕ ਤੇ ਸਾਹ ਮੇਰੇ ਰੁੱਕ ਜਾਣੇ।
ਇੱਕ ਪਲ ਨਾ ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਸਾਰੇ ਚੰਦ ਤਾਰੇ ਇਹ ਲੁੱਕ ਜਾਣੇ।
ਹੱਥੀਂ ਲਿਖਿਆ ਹਾਲ ਹੀਰੇ, ਸ਼ੈਰੀ ਬੜੇ ਬਣੇ ਲਿਖਾਰੀ ਨੇ।
ਕਿੱਸਾ ਹੋਣਾ ਆਸ਼ਿਕ ਟੁੱਟੇ ਦਾ, ਜੋਗੀ ਹੋਇਆ ਬਣੇ ਭਿਖਾਰੀ ਨੇ।
