ਪਈ ਧੁੰਦ ਲੱਗੇ ਜਾਂ ਜਾਪੇ ਫਿਰ ਗਹਿਰ ਏ,
ਲੱਗੇ ਪਾਣੀ ਤਾਜ਼ਾ ਜਾਂ ਲੱਗੇ ਫਿਰ ਜ਼ਹਿਰ ਏ।
ਘਰ ਸਤਰੰਗੀ ਪਰ ਚਿੱਟਾ ਲੱਗੇ ਕਹਿਰ ਏ,
ਜਾਪੇ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਜਾਂ ਜਾਪੇ ਇਹ ਨਹਿਰ ਏ।
ਨਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਇਹ ਤਾਂ ਵੈਣਾਂ ਦੀ ਦੁਪਿਹਰ ਏ,
ਬੱਦਲ ਵੀ ਜਾਪੇ ਹੁਣ ਧੁੰਦ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਏ।
ਵੰਨੇ-ਵੰਨੇ ਵੱਟ-ਵੱਟ ਲਾਟਾਂ ਵਾਲਾ ਕਹਿਰ ਏ,
ਲਗਦਾ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਬਚਦੀ ਨਾ ਖੈਰ ਏ।
ਕਣ-ਕਣ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਬੱਸੇ ਹੁਣ ਜ਼ਹਿਰ ਏ,
ਸਾਫ ਹਵਾ ਸੁਪਨਾ ਬਸ ਧੂੰਏ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਏ।
ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹੁਣ ਗੱਡੀਆਂ ਦੀ ਚਹਿਰ ਏ,
ਹਰ ਕੋਈ ਲੁੱਟੇ ਰਾਜਨੀਤੀਆਂ ਦਾ ਪਹਿਰ ਏ,
ਸਮੇਂ ਸਭ ਮੁੱਕ ਚੱਲੇ ਤੇਜੀ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਏ,
ਭਰਿਆ ਦਿਮਾਗਾਂ 'ਚ ਅਮੀਰੀ ਵਾਲਾ ਕਹਿਰ ਏ।
ਪਲਾਸਟਿਕ ਬੈਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਪੀਣਾ ਕੈਦ ਏ,
ਡੱਬਾ ਬੰਦ ਭੋਜਨ ਬੀਮਾਰੀਆਂ 'ਚ ਪੈਰ ਏ।
ਦਿਲ ਤੋਂ ਬੀਮਾਰ ਸਭ ਲਗਦੀ ਨੀਂ ਖੈਰ ਏ,
ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਜਾਣਾ ਇਥੋਂ ਲਗਣੀ ਨੀਂ ਦੇਰ ਏ।
ਮਨੁੱਖ ਨਹੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੱਗੇ ਕੋਈ ਗੈਰ ਏ,
ਦੁੱਖ ਕੀਹਨੂੰ ਦੱਸੇ ਸੁੱਖਾ ਸਭਦਾ ਹੀ ਵੈਰ ਏ।
