ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਨਜ਼ਰ ਬਾਰੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ
ਮੁਹੱਬਤ ਵਿਚ ਹਯਾਤੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਲੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ
ਹੈਰਾਨੀ ਕੀ ਜੇ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ 'ਚੋਂ ਜਗ ਪਿਆ ਚਾਨਣ
ਵਫ਼ਾ ਦੀ ਅਗਨ ਵਿਚ ਇਕ ਦਿਨ ਬੜੀ ਤੌਫ਼ੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ
ਤੂੰ ਵਹਿ ਤੁਰਨਾ ਸੀ ਪੱਥਰੋਂ ਨੀਰ ਹੋ ਕੇ ਨੀਵਿਆਂ ਵੱਲ ਨੂੰ
ਜੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲਾਟ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਵੀ ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ
ਕਲੇਜੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਜੇ ਨਾ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਰੁਆ ਦਿੰਦਾ
ਖ਼ਮੋਸ਼ੀ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚਿਰ ਨੂੰ ਤੜਪ ਕੇ ਚੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ
ਜੇ ਮੁਰਸ਼ਦ ਮਿਲ ਜਾਏ ਪੂਰਾ ਤਾਂ ਸਭ ਸਕਤੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ
ਗ਼ਜ਼ਲ ਕੀ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਬਹਿਰ ਵੀ ਫਿਰ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ
