ਹਨ੍ਹੇਰਿਆਂ 'ਚ ਚਿਰਾਗ਼ ਮੇਰਾ ਤੇ ਤਪਦੇ ਸਹਿਰਾ 'ਚ ਆਬ ਤੂੰ ਹੈਂ
ਕਿ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਸਵਾਲ ਮੇਰੇ ਤੇ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਜਵਾਬ ਤੂੰ ਹੈਂ
ਮੈਂ ਜਿਸ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਅਨੇਕ ਰੁੱਤਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਤਾ ਤੇ ਖ਼ਾਰ ਮਿੱਧੇ
ਮੈਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਰ ਮਰ ਕੇ ਭਾਲ਼ਿਆ ਹੈ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਹਣਾ ਗੁਲਾਬ ਤੂੰ ਹੈਂ
ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਦੇ ਨੇ ਹਰਫ਼ ਜਿਸ ਦੇ ਤੇ ਦਰਦ ਵੰਨੇ ਨੇ ਅਰਥ ਜਿਸ ਦੇ
ਕਿ ਜਿਸ 'ਚ ਰੂਹ ਦਾ ਵਿਯੋਗ ਲਿਖਿਆ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਤੂੰ ਹੈਂ
ਸੁਣੇ ਜੋ ਉਸ 'ਚੋਂ ਵੈਰਾਗ ਜਾਗੇ ਵਿਯੋਗ ਉਮੜੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਜਾਗੇ
ਕਿ ਦਰਦ ਜਿਸ 'ਤੇ ਅਲਾਪ ਲੈਂਦਾ ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੀ ਰਬਾਬ ਤੂੰ ਹੈਂ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੱਤਝੜ ਦੇ ਜ਼ਰਦ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਸਾਵੀ ਸੁਰਖ ਲਕੀਰ ਕੋਈ
ਮੇਰੀ ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਸ਼ੋਖ਼ ਕੱਜਣ ਤੇ ਮੁਫ਼ਲਸੀ 'ਤੇ ਨਕਾਬ ਤੂੰ ਹੈਂ
