ਤੇਰੇ ਗ਼ਮ ਵਿਚ ਵੀ ਹੰਝੂ ਡੁੱਲ੍ਹ ਨ ਸਕੇ,
ਅਸੀਂ ਅਪਣੀ ਖ਼ੁਦੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਨ ਸਕੇ।
ਲਾਸ਼ ਇਬਰਤ ਲਈ ਗਈ ਟੰਗੀ,
ਮਰ ਕੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਵਿਚ ਵੀ ਰੁੱਲ ਨ ਸਕੇ ।
ਉਹਨੂੰ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਚੰਨ ਬੁਝਾ ਦਾਂਗਾ,
ਚਿਣਗ ਮੇਰੀ ਨੂੰ ਕਰ ਜੋ ਗੁੱਲ ਨ ਸਕੇ ।
ਤੂੰ ਤਾਂ ਪੈਰਾਂ ਚੋਂ ਚੁਗ ਲਏ ਛਾਲੇ,
ਰਸਤੇ ਸਾਨੂੰ ਥਲਾਂ ਦੇ ਭੁੱਲ ਨ ਸਕੇ ।
ਤੇਰਾ ਸਾਹਿਲ ਅਮੀਰ ਹੈ ਤਾਂ ਸਹੀ,
ਮੇਰੀ ਬੇੜੀ ਦਾ ਤਾਰ ਮੁਲ ਨ ਸਕੇ ।
ਦਾਗ਼ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਧੋ ਗਈ ਰਹਿਮਤ,
ਮਿਹਰ ਤੇਰੀ ਦੇ ਦਾਗ਼ ਧੁਲ ਨ ਸਕੇ।
