ਹਰਫ਼ਾਂ ਹੱਥ ਕਟਾਰਾਂ ਦੇਕੇ, ਘੱਲਾਂ ਹੋਰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਤੇ ।
ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ ਪੈਲਾਂ ਪਾਉਂਦੇ ਰੰਗਲੇ ਮੋਰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਤੇ ।
ਚੱਲ ਦਿਲਾ ਕੋਈ ਅੰਬਰ ਮੱਲੀਏ, ਬਚੀਏ ਖ਼ੂਨੀ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ,
ਕਾਹਨੂੰ ਕੁੰਢੀਆਂ ਵਾਂਗੂੰ ਬੈਠੇਂ, ਜੀਵਨ ਖ਼ੋਰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਤੇ ।
ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਮਾੜੇ-ਧੀੜੇ ਬੰਦੇ ਏਥੇ ਈ ਵੱਸਣਗੇ,
ਏਥੇ ਜੀਣਾ, ਏਥੇ ਮਰਨਾ, ਰਹਿਣੀ ਗੋਰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਤੇ ।
ਅੱਖ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜਦ ਵੀ, ਪਿਆਰ ਸਵੇਰੇ ਫੁੱਟਣਗੇ,
ਥਾਂ-ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦੀ ਦੇਖੀਂ ਫਿਰ ਲਿਸ਼ਕੋਰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਤੇ ।
ਬੱਚਾ-ਬੱਚਾ ਕੁਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਚੁੱਲੇ ਤਰਸਣ ਧੂਏਂ ਨੂੰ,
ਉਹਦਾ ਭਰੇ ਭੜੋਲਾ ਜੋ ਨਾ ਲਾਵੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਤੇ ।
ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਘਿਉ-ਖੰਡ ਹੋਈਏ, ਤੇ ਅੰਬਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੀ,
ਅਸਮਾਨਾਂ ਤੋਂ ਲਹਿ ਕੇ ਦੇਖਣ, ਸਾਡੀ ਟੋ੍ਹਰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਤੇ ।
ਹਰ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਹੁਣ ਤੇ ਚਾਹਵੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਅੰਬਰ ਤਾਣਾਂ ਮੈਂ,
ਐਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਪਸਾਰੇ, ਬਣ ਗਏ ਚੋਰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਤੇ ।
ਸਾਂਵਲ ਸੋਚਾਂ ਖਿੜਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਨਾਲ'ਮਲੂਕ' ਬਹਾਰਾਂ ਦੇ,
ਤਾਹੀਉਂ ਰੋਜ਼ ਮਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਮਨ ਦਾ ਮੋਰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਤੇ ।
