ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਨਾਲ ਕਰਨ ਅਫ਼ਸੋਸ ਜਾਂਦੇ ।
ਹੱਸਦੇ ਵੱਲ ਵੀ ਚੱਲੀਏ ਤੇ ਪੁੱਛ ਲਈਏ ।
ਕਿਹੜੇ ਹਾਸੇ ਥੱਲੇ ਗ਼ਮ ਛਿਪਾਏ ਹੋਏ ਨੇ ।
ਖੁੱਲ੍ਹ ਹੱਸਣ ਵਾਲਿਆ ਵੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ।
ਦਿਲ ਤੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਫ਼ਰੋਲ ਸੱਜਣਾ ।
ਕੱਢ ਕਿਹੜੇ ਗ਼ਮ, ਜਿਹੜੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਨੇ ।
ਗ਼ਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਬੈਠ ਚੁੱਪ ਵੱਟਦੈਂ ।
ਬਾਹਰ ਬੁੱਲੀਂ ਤੇਰੇ ਮੁਸਕਾਨ ਰਹਿੰਦੀ ।
ਕਿਹੜੇ ਸ਼ਰਮੀਂ ਗ਼ਮ ਦਬਾਏ ਹੋਏ ਨੇ ।
ਦਿਲ ਪਾੜ ਕੇ ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ, ਸਮਝ ਅਪਣਾ ।
ਦੱਸ ਕਿੰਨੇ ਤੈਨੂੰ ਐਨੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਦਿੱਤੇ ।
ਕਾਹਤੋਂ ਗ਼ਮ ਬੁੱਲੀਂ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਨੇ ।
ਹਾਸੇ ਆਖਿਆ ਰਹਿਣ ਦੇ ਛੱਡ ਅੜਿਆ ।
ਸੱਜਣ ਬਣ ਨਾ ਬਹੀਂ ਕਦੇ ਕੋਲ ਜ਼ਰਾ ।
ਇਹ ਹਾਸੇ ਸੱਜਣਾਂ ਸਾਨੂੰ ਵਰਤਾਏ ਹੋਏ ਨੇ ।
ਅੱਧਵਾਟੇ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਮੁਹੱਬਤ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ।
ਦਿਲ ਕੰਨੀ ਬੰਨ੍ਹ, ਕੱਲੇ ਵੇਖ ਹੱਸ ਪਈਦਾ ।
ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਕੰਢੇ ਛਿਪਾਏ ਹੋਏ ਨੇ ।
ਰਾਜ਼ ਦਿਲਾਂ ਅੰਦਰ ਤਦ ਤੱਕ ਰਾਜ਼ ਹੁੰਦੇ ।
ਯਾਰ ਯਾਰਾਂ ਕੋਲ ਦੱਸਣ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ।
ਏਸ ਲਈ, ਗ਼ਮ ਹਾਸਿਆਂ ਥੱਲੇ ਦਬਾਏ ਹੋਏ ਨੇ ।
ਸੱਚੇ ਸਜਦੇ ਜਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਕੀਤੇ ।
ਉਹੀ ਦੱਸ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਖ਼ਤਾ ਅਪਣੀ ।
ਤੇ ਸਾਥੋਂ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾ ਵਟਾਏ ਹੋਏ ਨੇ ।
ਮੋਇਆਂ ਸਭ ਕੋਈ ਭੁੱਲਦਾ ਜਗਤ ਬਣੀ ਏ ।
ਅਸੀਂ ਨਹੀ ਭੁੱਲੇ ਇਹੋ ਸਜ਼ਾ ਸਾਡੀ ।
ਹੱਸਣ ਗਿੱਝ ਗਏ ਕਿ ਸੱਜਣ ਭੁਲਾਏ ਹੋਏ ਨੇ ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ 'ਸਰਬ' ਦੇ ਗ਼ਮਾਂ ਸੱਜਣਾ,
ਸਿਰ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨਾਲ ਝੁਕਾਏ ਹੋਏ ਨੇ ।
ਏਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਸਾਨੂੰ ਏ ਫਖ਼ਰ ਇੱਕੋ ।
ਕਿ ਸਾਡੇ ਗ਼ਮ ਸਾਥੋਂ ਸ਼ਰਮਾਏ ਹੋਏ ਨੇ ।
ਤੇ ਅਸਾਂ ਨਾਲ ਲਬਾਂ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਨੇ ।
