ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਪਿੰਡੇ ਉਤੇ
ਕਰਦੀ ਆਈ ਸ਼ਰਾਰਤ ।
ਤਨ ਦੀ ਚਮੜੀ ਫਿਰ ਵੀ ਇਹਦੀ
ਬੁੱਝ ਨਾ ਸਕੀ ਬੁਝਾਰਤ ।
ਬਾਹਰੋਂ ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਵਾਅ ਏ ਲੱਗਦੀ
ਅੰਦਰ ਬਣਦੀ ਸਾਹ
ਆਖੋ ਮੇਰੇ ਸੱਜਨੜੇ ਨੂੰ
ਦੇਵੇ ਕੋਈ ਇਹਦਾ ਰਾਹ ।
ਸੂਖਮ ਜਿਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ ਇਹ
ਫੈਲੀ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ
ਇਕ ਦਿਨ ਇਹ ਵੀ ਨਿਕਲ ਜਾਣੀ ਏ
ਜੋ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ।
ਮਹਿਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਫਰ ਕਰਾਉਂਦੀ
ਗੰਧਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲੇ
ਵਿੱਚ ਚੁਲੀਆਂ ਦੇ ਕੈਦ ਨੀ ਹੋਣੀ
ਕਿਹੜਾ ਇਹਨੂੰ ਭਾਲੇ ।
ਕਈ ਵਾਰੀ ਏ ਪੁੱਠੀ ਚੱਲਦੀ
ਦਿਨ ਵੀ ਕਰ ਜਾਏ ਪੁੱਠੇ
ਕਹਿੰਦੇ ਕਹਾਉਂਦੇ ਜੋ ਸਿਕੰਦਰ
ਲਾ ਜਾਂਦੀ ਏ ਗੁੱਠੇ ।
ਹਵਾ ਦੇ ਸੰਗ ਹਵਾ ਹੋ ਜੂ ਤੂੰ
ਐਸੀ ਕਰ ਸ਼ੀਰਾਜ਼ਾ ।
ਜੇਕਰ ਅੰਦਰੋਂ ਜੀਊਣਾ ਏ ਤੂੰ
ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਹਰੋਂ ਮਰ ਸ਼ੀਰਾਜ਼ਾ ।
