ਲੋਕ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਸੇ
ਇੱਕ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤ ਨ ਲਗਾਵੇ ਦਿਲ ।
ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਭੀ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਏ ਤੱਕ ਰੱਖੇ,
ਇੱਕ ਛੱਡ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਭੁੱਲ ਕੇ ਨ ਜਾਵੇ ਦਿਲ ।
ਮੇਰੇ ਰੋਮ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੋਵੇ,
ਇੱਕ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖ ਇੱਕ ਨੂੰ ਧਿਆਵੇ ਦਿਲ ।
ਦੂਜੇ ਘਰ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਦੀ ਜੇ ਦੱਸ ਪਵੇ,
ਮੰਗਣ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਰਿਹਾ ਬਾਤ ਭੀ ਨ ਪਾਵੇ ਦਿਲ ।
ਇੱਕ ਉਤੇ ਐਸਾ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ,
ਭੁੱਲ ਕੇ ਭੀ ਕਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਾ ਲਿਆਵੇ ਦਿਲ ।
ਚੇਟਕੀ ਪਖੰਡੀ ਲੋਭੀ ਜਾਣਾਂ ਓਸ ਆਦਮੀ ਨੂੰ,
ਕਦੀ ਕੋਈ ਆਣ ਕੇ ਜੇ ਮੇਰਾ ਏ ਡੁਲਾਵੇ ਦਿਲ ।
ਇੱਕ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਖੀਵਾ ਹੋ ਕੇ ਲੀਨ ਰਹੇ,
ਦੂਸਰੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਦੀ ਭੁੱਲ ਨਾ ਕਮਾਵੇ ਦਿਲ ।
ਇੱਕ ਦਾ ਹੀ ਜੱਸ ਸਦਾ ਪੜ੍ਹੇ ਸੁਣੇ ਦਿਨੇ ਰਾਤੀ,
ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਤਾਈਂ ਜੱਸ ਇੱਕ ਦਾ ਸੁਣਾਵੇ ਦਿਲ ।
ਸੁਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੋਲ ਹੋਣ,
ਓਸ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਦੀ ਨ ਭੁਲਾਵੇ ਦਿਲ ।
ਸਿਰ ਤੇ ਗ਼ਰੀਬੀ ਵੀ ਜੇ ਆਣ ਪਵੇ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ,
ਫੇਰ ਭੀ ਨ ਕਦੀ ਮੇਰਾ ਮੂਲ ਮੁਰਝਾਵੇ ਦਿਲ ।
ਅਪਣਾ ਹੀ ਰੂਪ ਜਾਣ ਭਲਾ ਚਾਹੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ,
ਵੈਰੀ ਸੰਦੇ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਭੀ ਕਦੀ ਨਾ ਦੁਖਾਵੇ ਦਿਲ ।
ਲੱਗਾ ਰਹੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨੇਕੀ ਉਪਕਾਰ ਵਿਚ,
ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਾ ਬੁਰਾ ਮੰਗੇ, ਸੰਗੇ ਸ਼ਰਮਾਵੇ ਦਿਲ ।
ਕਿਸੇ ਉਤੇ ਨੇਕੀ ਕਰ ਸਦਾ ਲਈ ਵਿਸਾਰ ਦੇਵੇ,
ਸਵਾਸਾਂ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੱਕ ਕਦੀ ਨ ਜਤਾਵੇ ਦਿਲ ।
ਆਪ ਕਦੀਂ ਭੁੱਲ ਕੇ ਨਾ ਬੁਰੇ ਪਾਸੇ ਪੈਰ ਪਾਵੇ,
ਸਗੋਂ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਬਚਾਵੇ ਦਿਲ ।
ਚੰਗੇ ਪਾਸੇ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਵੇ ਸਦਾ,
ਭੁੱਲ ਕਦੀ ਹੋਵੇ ਤਦੋਂ ਡਾਢਾ ਪਛਤਾਵੇ ਦਿਲ ।
ਲੋਕ ਲੱਜਾ ਦੂਰ ਕਰ ਐਸੀ ਏਹ ਦਲੇਰੀ ਕਰੇ,
ਦੀਨ ਹੋ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਭੁੱਲ ਬਖਸ਼ਾਵੇ ਦਿਲ ।
ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੂੰਹੋਂ ਕਦੀ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਆਪ ਕਹੇ
ਔਗੁਣਾਂ ਦੇ ਤਾਈਂ ਮੇਰਾ ਕਦੀ ਨ ਛੁਪਾਵੇ ਦਿਲ ।
ਜੇਹੜਾ ਭੀ ਏਹ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਕਰੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ੌਕ ਨਾਲ,
ਭੁੱਲ ਕੇ ਭੀ ਕਦੀ ਕੋਈ ਦੰਭ ਨਾ ਵਿਖਾਵੇ ਦਿਲ ।
ਧਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਏਹ ਅਡੋਲ ਰਹੇ,
ਕਿਸੇ ਡਰ ਲਾਲਚ ਦੇ ਵਿੱਚ ਭੀ ਨਾ ਆਵੇ ਦਿਲ ।
"ਅੰਮ੍ਰਿਤ" ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਭੀ ਨਾ ਮੂਲ ਆਵੇ,
ਸਗੋਂ ਭੁੱਬੀਂ ਰੋਂਦਿਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਏਹ ਹਸਾਵੇ ਦਿਲ ।
