ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਾ ਨੀਂਦ ਆਵੇ, ਕੱਢ ਕੋਈ ਹੀਲਾ ਵੇ।
ਜਿੱਥੋਂ ਹੀਰ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆਵੇ, ਛੱਡ ਦੇ ਉਹ ਟਿੱਲਾ ਵੇ।
ਕੰਨੀ ਨਾ ਪੜ੍ਹਵਾ ਬੈਠੀ, ਪਾਈ ਜੋਗੀ ਮੁੰਦਰਾਂ ਵੇ।
ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਫ਼ਕੀਰ ਆਖੇ, ਹੀਰ ਲਈ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵੇ।
ਰਾਂਝਾ ਕਾਹਦਾ ਜੋਗੀ ਹੋਇਆ, ਹੱਥੀਂ ਕਾਸਾ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਵੇ।
ਰੱਬ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਬੈਠਾ, ਹੀਰ ਨਾਮੇ ਕਰਕੇ ਵੇ।
ਡੋਲੀ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀਰ ਵੇ, ਰਾਂਝੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ।
ਤੇਰੇ ਨਾਮੇ ਰੂਹ ਕੀਤੀ, ਨਿਕਾਹ ਮੇਰੇ ਪੜ੍ਹ ਦੇ ਵੇ।
ਪੱਤਝੜ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ, ਵਾਂਗ ਝੜ ਚੱਲਿਆ ਮੈਂ।
ਇਸ਼ਕੇ ਦੇ ਰੋਗ ਭੈੜੇ, ਸੂਲੀ ਚੜ੍ਹ ਚੱਲਿਆ ਮੈਂ।
ਹੀਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਰੋਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਾਂਝਿਆ ਵੇ।
ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮੈਂ ਸੋਈ, ਇਸ਼ਕੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝਿਆ ਵੇ।
ਰੱਬ ਨੇ ਇਹ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਦੂਰ ਹੰਸਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਹੋਇਆ।
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਕੇ, ਲੁੱਕ-ਲੁੱਕ ਉਹ ਵੀ ਰੋਇਆ।
ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੋਹ ਚੱਲੀ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਹੀਰ ਧੀਦੋ।
ਧੀਦੋ ਰਾਂਝਾ ਆਖੇ ਕੋਈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੀਰ ਧੀਦੋ।
ਮਹਿੰਦੀ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ, ਹੰਝੂ ਡਿੱਗੀ ਜਾਣ ਵੇ।
ਕਿੱਥੇ ਤੂੰ ਰਾਂਝਿਆ ਵੇ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਹੀਰ ਜਾਨ ਵੇ।
ਰਾਂਝਾ ਵੀ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਹੀਰੇ, ਮਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਵਾਂਗੇ।
ਸ਼ੈਰੀ ਦੀ ਕਲਮ ਲਈ, ਕਿੱਸਾ ਬਣ ਰੋਵਾਂਗੇ।
