ਹੀਰਾਂ ਸੱਸੀਆਂ ਏਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਮੁੜ ਨਾ ਜੰਮੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ।
ਰਾਂਝੇ ਪੁੰਨੂੰ ਸਦਾ ਉਡੀਕਣ ਬੇਲੇ ਥਲ ਦੀਆਂ ਰਾਹਵਾਂ ।
ਪਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾ ਭੁਲੇਖੇ ਹਰ ਕੋਈ ਏਹੋ ਸੋਚੇ,
ਕਿਸਰਾਂ ਕਿਸ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਖਿੱਚਾਂ ਕਿਸਰਾਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਫਾਹਵਾਂ ।
ਸਿਖਰ ਦੁਪਹਿਰੇ ਦਿਲ ਲਈ ਬਣਿਆ ਬੁੱਲ੍ਹੀ ਨਿੰਮਾ ਹਾਸਾ,
ਖਿਲਰੇ ਵਾਲ ਸਮੇਟੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਤੇ ਨਾ ਦਿੱਸਣ ਛਾਵਾਂ ।
ਅੱਖੀਆਂ ਭੁੱਖੀਆਂ ਦੀਦ ਤੇਰੇ ਦੀਆਂ ਜੁੱਗ-ਜੁਗਾਂ ਤੋਂ ਸੱਜਣਾ,
ਪਾਵੇਂ ਕਦਮ ਜੇ ਵਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਠੰਢੀਆਂ ਹੋਵਣ ਭਾਵਾਂ ।
ਭੇਸ ਵਟਾਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਡਿੱਠੀ ਕੀ ਡਿੱਠਾ ਨਾ ਪਿੱਛੋਂ,
ਉਹੋ ਬੰਦਾ ਨੀਵਾਂ ਦਿਸਿਆ ਜਿਸ ਦਾ ਉਚਾ ਨਾਵਾਂ ।
