ਹੀਰੇ ਮੋਤੀ ਲਾਲ ਗਵਾਚੇ ।
ਲੱਭੇ ਨਾਹੀਂ ਬਾਲ ਗਵਾਚੇ ।
ਬਾਗ਼ੀਂ ਉਤਰੇ ਲੋਕ ਬੇਗਾਨੇ,
ਫੁਲ ਕਲੀਆਂ ਤੇ ਡਾਲ ਗਵਾਚੇ ।
ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਉੱਜੜ ਜਾਂਦੇ,
ਜੇ ਸੀਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਗਵਾਚੇ ।
ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰਬਾਣੀ ਭੁੱਲੀ,
ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸੁਰ-ਤਾਲ ਗਵਾਚੇ ।
ਹੀਰ ਪਰਾਏ ਘਰ ਜਾ ਵੱਸੀ,
ਮੇਰੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਗਵਾਚੇ ।
ਤਾਅਨੇ ਮਿਹਣੇ, ਜਗ ਦੇ ਹਾਸੇ,
ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗਵਾਚੇ ।
ਜਿੱਤੀ ਬਾਜ਼ੀ ਵੀ ਹਰ ਜਾਂਦੀ,
ਜਿਸ ਵੇਲੇ 'ਇਕਬਾਲ' ਗਵਾਚੇ ।
