ਹੋਵੇ ਪਈ ਤਕਸੀਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਦੁਖ ਪਿਆ ਕੋਈ ਜਰਦੈ ।
ਭੁੱਲ-ਚੁਕ ਹੁੰਦੀ ਅੱਖੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਦਿਲ ਜੁਰਮਾਨੇ ਭਰਦੈ ।
ਚੈਨ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਲੈਣ ਨਾ ਦੇਵੇ ਚੰਗਾ ਚੇਤਰ ਚੜ੍ਹਿਆ,
ਧੁੱਪੇ ਚਿਨਗਾਂ ਮਾਰਣ ਲੱਗਦੈ ਛਾਵੇਂ ਜੁੱਸਾ ਠਰਦੈ ।
ਮੁਲਕ ਅਲਮ ਤੋਂ ਨੰਗੇ ਪਿੰਡੇ ਆਉਂਦੈ ਏਸ ਜਹਾਨੇ,
ਬੰਦਾ ਇੱਕ ਕਫ਼ਨ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਕਿੰਨਾਂ ਪੈਂਡਾ ਕਰਦੈ ।
ਖ਼ਬਰ ਕੋਈ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿਚ ਨਈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੇਖੀ,
ਨਈਂ ਮਾਲੂਮ ਗਵਾਂਢੀ ਮੇਰਾ ਜਿਉਂਦਾ ਏ ਜਾਂ ਮਰਦੈ ।
ਮੰਨਿਆ ਮੈਂ ਅਖ਼ਲਾਸ ਜਿਹੀ ਹੁਣ ਸਸਤੀ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਕੋਈ,
ਉਹੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਸਰਦੈ ।
'ਅਨਵਰ' ਐਵੇਂ ਆਪਣਾ ਕਿੱਸਾ ਦਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਛੂਹਿਐ,
ਨੀਂਦਰ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਲਗਦੀ ਕੌਣ ਹੁੰਘਾਰਾ ਭਰਦੈ ।
