ਹੁੱਲਿਆ! ਸਾਵਨ ਹੁੱਲਿਆ ਹੋ,
ਮਿਰੇ ਸੋਹਣੇ ਝਨਾਂ ਦੀ ਮੌਜ ਬੁਰੀ
ਲੱਖ ਰੇਤ ਦਾ ਝੱਖੜ ਝੁੱਲਿਆ ਹੋ।
ਇਕ ਕਣੀ ਤੋਂ ਜਿੰਦੜੀ ਵਾਰ ਦੇਈਏ
ਰਹੇ ਹਸ਼ਰ ਦਾ ਬੂਹਾ ਖੁੱਲਿਆ ਹੋ।
ਜ਼ਰਾ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਲ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਰਹੇ
ਰਾਹ ਯਾਰ ਜਿਗਰ ਦਾ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋ।
ਚੁੱਕ ਬਿਜਲੀਆਂ ਅਰਸ਼ੀਂ ਗਾ ਉੱਡੀਆਂ
ਜਿਸ ਪੱਤ 'ਤੇ ਸਾਗਰ ਡੁੱਲ੍ਹਿਆ ਹੋ।
ਰਹੇ ਖ਼ੂਨ ਤੇਗ ਦਾ ਵਿੱਚ ਪਲਕਾਂ
ਰਹੇ ਝੱਖੜੀਂ ਸੂਰਜ ਰੁੱਲਿਆ ਹੋ।
ਰਣ ਭਖਿਆ ਸਿਖਰ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਦਾ
ਚੁੱਕ ਦੀਵਾ ਸਾਜਨ ਜੁੱਲਿਆ ਹੋ।
ਨ ਖ਼ੁਦੀ ਬੇ-ਖ਼ੁਦੀ ਦੇ ਰੰਗ ਰਹੇ
ਪੀ ਲਾਲ ਜ਼ਾਰ ਵਣ ਫੁੱਲਿਆ ਹੋ।
ਉਸ ਰਣ ਕਹਿਰਾਂ ਦਾ ਤਾਪ ਪਿਆ
ਨ ਖ਼ੂਨ ਖ਼ੇਜਰ ਤੇ ਤੁੱਲਿਆ ਹੋ।
ਵਣ ਖ਼ੁਦੀ ਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁੱਤੇ,
ਝੁੱਲ ਬੇਪ੍ਰਵਾਹੇ ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਹੋ।
ਹੁੱਲਿਆ! ਸਾਵਨ ਹੁੱਲਿਆ ਹੋ,
ਇਸ ਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸੰਭਾਲ ਰਹੇ
ਆ ਅੱਧ-ਵਿਚਕਾਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਹੋ।
