ਹੁਣ ਕੀ ਜਿੰਦੇ ਦੇਖਣੋਂ ਰਿਹਾ ਤਮਾਸ਼ਾ ਹੋਰ
ਥੱਲੇ ਢੇਰੀ ਰਾਖ਼ ਦੀ ਉੱਤੇ ਨੱਚਦਾ ਮੋਰ
ਪੌਣ ਤਾਂ ਲੰਘੀ ਸ਼ੂਕਦੀ ਵਾਂਗ ਚੁੜੇਲਾਂ ਕੂਕਦੀ
ਲੈ ਗਈ ਪਰਚਮ ਪੁੱਟ ਕੇ ਸੁਟ ਗਈ ਛਾਵਾਂ ਤੋੜ
ਨਾ ਕੋਈ ਹੰਝੂ ਧਰਤ 'ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਤਾਰਾ ਅਰਸ਼ 'ਤੇ
ਖ਼ਬਰੇ ਹਾਲੇ ਝੁੱਲਣੇ ਕਿੰਨੇ ਝੱਖੜ ਹੋਰ
ਆ ਜਾ ਨੀ ਬਿੰਦ ਅਗਨੀਏਂ ਸਿਵਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਜਗਣੀਏਂ
ਅੱਜ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨ੍ਹੇਰ ਨੂੰ ਡਾਢੀ ਤੇਰੀ ਲੋੜ
ਖ਼ਬਰੇ ਕੈਸੀ ਖ਼ਾਕ ਸੀ ਕਾਹਦੀ ਇਸ ਨੂੰ ਝਾਕ ਸੀ
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਖਾ ਗਈ ਰੂਹ ਦੇ ਕੰਢੇ ਭੋਰ
ਰਹਿਣ ਵੀ ਦੇ ਇਸ ਭੇਤ ਨੂੰ ਟਿਕੀ ਰਹਿਣ ਦੇ ਰੇਤ ਨੂੰ
ਨਾ ਨਾ ਤੇਹੇ ਮੇਰੀਏ, ਨਾ ਕਿਣਕਾ ਕਿਣਕਾ ਖੋਰ
ਹੇਠਾਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਉੱਤੇ ਅੰਬਰ ਜਗ ਰਿਹਾ
ਖ਼ਾਕ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸੌਂ ਗਈ ਚਾਰੇ ਕੰਨੀਆਂ ਮੋੜ
ਹੁਣ ਜਦ ਅਗਨੀ ਠਰ ਗਈ ਹੁਣ ਜਦ ਮਿੱਟੀ ਮਰ ਗਈ
ਹੁਣ ਨਾ ਸੁਣਿਆਂ ਜਾਂਵਦਾ ਕਲਕਲ ਦਾ ਇਹ ਸ਼ੋਰ
ਦਮ ਦਮ ਚੱਕੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਵਕਤ ਦੀ
ਪੀਹ ਪੀਹ ਸੁੱਟੀ ਜਾਂਵਦੀ ਸੁਪਨੇ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਰੋੜ
ਪਿਆਰ ਵੀ ਨੰਗੀ ਤੇਗ ਸੀ , ਜਿਉਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕੋਈ ਵੇਗ ਸੀ
ਸਿੱਧੀ ਦਿਲ ਵਿਚ ਲਹਿ ਗਈ ਸਾਰੇ ਬੂਹੇ ਤੋੜ
ਸਾਹ ਲੈ ਜਿੰਦੇ ਮੇਰੀਏ ਰੁਕ ਵੀ ਜਾ ਨੀਂ ਨ੍ਹੇਰੀਏ
ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੱਠੀ ਪੈ ਗਈ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਤੋਰ
ਨਾ ਕੋਈ ਅੱਗੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਨਾ ਕੋਈ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਰਿਹਾ
ਹਰ ਕੋਈ ਪੱਥਰ ਹੋ ਗਿਆ ਆ ਗਿਆ ਕੈਸਾ ਮੋੜ
ਰੱਬਾ ਮੇਰੀ ਰੀਝ ਹੈ ਮੈਂ ਇਕ ਦਿਨ ਐਸਾ ਦੇਖਣਾ
ਸਹਿਮੇ ਹੋਏ ਸ਼ੇਰ 'ਤੇ ਕਰੇ ਸਵਾਰੀ ਮੋਰ
ਮਰ ਗਿਆ ਬੰਦਾ ਟੋਲਦਾ ਮਨ ਦੀਆਂ ਤਹਿਆਂ ਫ਼ੋਲਦਾ
ਜਿਹੜਾ ਅੰਦਰ ਬੋਲਦਾ ਫੜ ਨਾ ਹੋਇਆ ਚੋਰ
ਆਓ ਲੋਕੋ ਦੇਖੀਏ ਵਿਚ ਚੁਰਾਹੇ ਨੱਚਦੀ
ਖੇਡਾ ਪੈਂਦਾ ਮੌਤ ਦਾ ਨਾ ਡਮਰੂ ਨਾ ਡੋਰ
