ਇਕ ਅੱਧੀ ਵੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ 'ਅਨਵਰ' ਜੀ ਕੁੱਲ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ।
ਉਹਦੇ ਬਾਰੇ ਲਿਖਣ ਬਹਵਾਂ ਤੇ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਬੁੱਲ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ।
ਸਿਖ਼ਰ ਦੁਪਹਿਰੇ ਦੂਰੋਂ ਤੱਕਿਆਂ ਰੋਹੀ ਲੱਗੇ ਨਦੀ ਦੇ ਵਾਂਗ,
ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤਕ ਦੀਵੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਗੁਲ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ।
ਸੋਚਾਂ, ਉਹ ਸੋਚਾਂ ਜੋ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਇਨਸਾਨ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਨੇ,
ਜਾਣਦਿਆ ਮਿਲ ਜਾਵਣ ਤੇ ਮੈਂ ਭਰ ਦੇਵਾਂ ਮੁੱਲ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ।
ਸਿਜਦੇ ਕਰ ਕਰ ਘਸੇ ਨਾ ਮੱਥਾ ਸਦਾ ਸਿਆਣਪ ਕੀਤੀ ਏ,
ਸੋਚਾਂ ਸਾਥ ਨਾ ਦਿਤਾ ਮੈਂ ਤੇ ਨਾਲ ਗਿਆ ਰੁਲ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ।
ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਅੱਗੇ ਰਸਤੇ ਫਟਦੇ ਨੇ,
ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਖੋਂ ਜਿੱਥੇ ਹੰਝੂ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਡੁੱਲ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ।
ਦਿਲ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਸੱਧਰਾਂ ਰੱਤੇ ਚੋਲੇ ਪਾਏ ਨੇ,
ਬਾਗ਼ਾਂ ਵਿਚ ਬਹਾਰ ਆਈ ਤੇ ਲਾਲ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ।
ਸੋਚ ਵਿਚਾਰ ਜਹਾਲਤ ਦੇ ਵਿਚ, ਬੱਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਦਿੰਦੀ ਏ,
ਤੂੰ ਤੱਕਿਆ ਲੋ ਲੱਗੀ ਅੰਦਰ ਝਰਨੇ ਗਏ ਖੁੱਲ੍ਹ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ।
