ਸੁਣ ਵੇ ਸ਼ਾਇਰਾ ।
ਮੈਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਅਕਸਰ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਆਂ ।
ਇਕ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਕਮਰੇ 'ਚ ।
ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਐ ਤੇਰਾ ਲਿਖਣਾ ।
ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ ।
ਇਹ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ।
ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਐ ।
ਇਹ ਖ਼ੁਦ ਬੋਲ ਕੇ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ।
ਇਹ ਸਦਾ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ।
ਦਿਲ ਮੇਰੇ 'ਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ।
ਇੱਕ ਗੱਲ ਜੋ ਖਟਕਦੀ ਐ ਮੈਨੂੰ ।
ਪੀੜਾਂ, ਦਰਦ, ਬਿਰਹੋ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ।
ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ।
ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਉਦਾਸੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲਿਖੀ ਗਈ ।
ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਸਾਂਭੀ ਫਿਰਦੈਂ ।
ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦਰਦ ।
ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਨਹੀਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਆਂ ਮੈਂ ।
ਤੇਰੀ ਹਰ ਰਮਜ਼ ਪਛਾਣਦੀ ਆਂ ਮੈਂ ।
ਹਰ ਵਾਰ ਜਦ ਤੂੰ ਕੁਝ ਲਿਖਦਾ ਐਂ ।
ਮੈਂ ਹਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦੀ ਆਂ ਕਿ
ਇਸ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਣੈ ।
ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਮੈਂ ਹਾਰ ਜਾਨੀ ਆਂ ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਕਸਰ ਰਹਿ ਗਈ ਹੋਣੀ ।
ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਲਿਖੇ ਜਾਣ ਦਾ ਦਿਲ ਕਰਦੈ ।
ਚੱਲ ਆ ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਈ ਏ ।
ਫਿਰ ਸੱਟ ਮਾਰਦੀ ਆਂ ਤੇਰੇ ।
ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਵਾਰ ਤੂੰ ਝੰਜੋੜਿਆਂ ਜਾਵੇਂ ।
ਤੇ ਫ਼ਿਰ ਚੁੱਕੇ ਕਲਮ ਤੇ ਦਵਾਤ ।
ਤੇ ਲਿਖੇ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ।
