ਉੱਚੇ ਟਿੱਬੇ ਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਕੱਸੀਆਂ ਵੋ,
ਰਾਹਾਂ ਜੋਗਣਾਂ ਮਾਹੀਏ ਨੇ ਦੱਸੀਆਂ ਵੋ।
ਸਾਡੀ ਜਾਨ ਕੁਸੇ ਪਈ ਕੇਸੂ ਜਿਉਂ,
ਅੱਖੀਂ ਵੱਲ ਰੋਹੀਆਂ ਦੇ ਨੱਸੀਆਂ ਵੋ।
ਭਾਵੇਂ ਪਾਰ ਦੁਪਹਿਰਾਂ ਦਾ ਢੋਲ ਸੁਣੇ,
ਪੀਲਾਂ ਛੋਡ ਕੇ ਜਾਵੀਂ ਨ ਰੱਸੀਆਂ ਵੋ।
ਡਾਢੇ ਰਾਹ ਦੁਸ਼ਵਾਰ 'ਤੇ ਹੱਸੀਆਂ ਵੋ।
ਰੱਬਾ ਖ਼ੈਰ ਕਰੀਂ, ਮੈਂ ਡੱਸੀਆਂ ਵੋ।
ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਝਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਦੋ,
ਚਿਰ ਹੋਇਆ ਫ਼ਲਕ 'ਤੇ ਹੱਸੀਆਂ ਵੋ।
ਜੀਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਲਾਹੌਰ ਦਾ ਮਾਣ ਬੜਾ,
ਤੱਕ ਲਸ਼ਕਰ ਛਬੀਲੇ ਮੈਂ ਫੱਸੀਆਂ ਵੋ।
ਜੀਵੇਂ ਰਾਵੀ ਦੇ ਕੰਢੜੇ 'ਤੇ ਮੁੱਦਤਾਂ ਤੋਂ,
ਬੇਇਲਮ ਫ਼ਕੀਰਨਾਂ ਵੱਸੀਆਂ ਵੋ।
ਇਕ ਸ਼ਰਾ ਤੇਰੀ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਪਿਆ,
ਇਕ ਮਹਿੰਦੀਆਂ ਬੂਹੇ 'ਤੇ ਲੱਸੀਆਂ ਵੋ।
