ਨਿੱਕੀ ਜਹੀ ਇਕ ਕਵਿਤਾ ਹੈ,
ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਜੋ ਪਿਛਵਾੜੇ,
ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਸੂਹਾਂ ਲੈਂਦੀ,
ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ।
ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਸਮੇਂ ਹਰ ਵੇਲੇ,
ਮੇਰੀ ਕਾਨੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।
ਦੁਨੀਆਂਦਾਰ ਗ੍ਰਿਸਥੀ ਹਾਂ ਮੈਂ,
ਟੱਬਰ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਸਾਰਾ,
ਡਰਦਾ ਹੋਇਆ ਇਸ ਕੋਲੋਂ ਮੈਂ,
ਲੁਕਦਾ ਰਹਿੰਨਾ ।
ਸੌ ਵਲ ਪਾ ਕੇ,
ਚੁਪ-ਚੁਪੀਤਾ ਕੁੰਡੀ ਲਾ ਕੇ,
ਹੋ ਕੇ ਇਕਲਵਾਂਝੇ ਬਹਿਨਾ ।
ਪਰ ਇਹ ਲਹਿਣੇਦਾਰਾਂ ਵਾਂਗੂੰ,
ਮੇਰਾ ਜ਼ਰਾ ਵਸਾਹ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ ।
ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੇ ਪਾਪੜ ਵੇਲਾਂ,
ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਧੋਖਾ ਦੇਵਾਂ,
ਪਰ ਇਹ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰਾ ਬੂਹਾ,
ਇਕ ਘੜੀ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ ।
ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਹੈ ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਨੇ,
ਮੇਰੀ ਰੋਟੀ ਖੋਹ ਲੈਣੀ ਹੈ ।
ਛਿਲੜ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਪਿਛੋਂ,
ਜਿਹੜੇ ਮਿਲਦੇ,
ਹਟ ਜਾਣੇ ਨੇ ।
ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਖਰ੍ਹਵੇ ਖਰ੍ਹਵੇ
ਸੂਲਾਂ ਵਰਗੇ ਤਿੱਖੇ ਤਿੱਖੇ
ਅੰਗਿਆਰਾਂ ਜਹੇ ਮਘਦੇ ਹੋਏ,
ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ।
ਮੈਂ ਤੇ ਚਿਰ ਤੋਂ ਕੂਲੇ ਕੂਲੇ,
ਫੁਲਾਂ ਵਰਗੇ ਲੈਰੇ ਲੈਰੇ,
ਗੀਤ ਲਿਖਣ ਦਾ ਆਦੀ ਹੋਇਆਂ ।
ਕਦੇ ਕਦੇ ਪਰ ਦਿਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
"ਤਕੜਾ ਹੋ ਕੇ ਕੱਢ ਹੌਂਸਲਾ,
ਐਵੇਂ ਕਾਹਨੂੰ ਢੇਰੀ ਢਾਹੀ ।
ਕੋਲ ਬੁਲਾ ਕੇ ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ,
ਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਭੇਟਾ ਕਰ ਦੇ ।
ਆਪਣੀ ਕਾਨੀ ਦੀ ਕੁਲ ਸ਼ਕਤੀ,
ਇਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉਤੇ ਧਰ ਦੇ ।
ਕੋਈ ਪਰਬਤ ਢਹਿ ਨਹੀਂ ਪੈਣਾ ।
ਕਿਸੇ ਖ਼ਲੀਫੇ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ
ਖਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ।"
