ਅਸੀਂ ਇਕ ਮਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ
ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਗੈਰਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ
ਸ਼ਕੇ ਭਾਈਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰਹਿਣ ਲਈ
ਲਾਂਬੂ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਲੈ ਬੈਠੇ ।
ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਦਰਾਰਾਂ ਪਾ ਬੈਠੇ ।
ਫਿਰ ਕਿਉਂ ,
ਆਪਣੇ ਭਾਈਆਂ ਨਾਲ ਲੱੜ ਗਏ ।
ਕੱਤਲ ਆਪਣਿਆਂ ਦਾ ਕਰ ਗਏ ।
ਫਿਰ ਕਿਉਂ ,
ਲੱਖਾਂ ਸੁਹਾਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਹਾਗ ਉਜਾੜ ਗਏ ।
ਲੱਖਾਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਮਾਰ ਗਏ ।
ਧੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਫਾੜ੍ਹ ਗਏ ।
ਅਸੀਂ ਇਕ ਮਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ
ਫਿਰ ਕਿਉਂ
ਡਾਕਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਲਾਇਆ ਏ ।
ਮਸ਼ੂਮ ਜਾਨਾ ਨੂੰ ਯਤੀਮ ਬਣਾਇਆ ਏ ।
ਅਸੀਂ ਇਕ ਮਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ
ਫਿਰ ਕਿਉਂ
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੇ ਟੋਟੇ ਟੋਟੇ ਕੀਤੇ ।
ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਖੋਹ ਖੋਹ ਦੁੱਖ ਮੋਟੇ ਕੀਤੇ ।
ਹੱਸਦੇ ਵਸਦੇ ਘਰ ਉੱਜੜ ਦਿੱਤੇ ।
ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ ।
ਸਭ ਕੁੱਝ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ।
ਪਰ ਵੰਡ ਨਾ ਪਾਏ
ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ।
ਸਰ ਸਰ ਵਹਿੰਦੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ।
ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁੱਝ ਵੰਡ ਲਿਆ ।
ਹੱਥ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗ ਲਿਆ ।
ਫਿਰ ਕਿਉਂ
ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਪਾਏ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੁੱਪ ਨੂੰ ।
ਕਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ।
ਅਸੀਂ ਇਕ ਮਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ
ਗੁਲਾਮ ਹੋਏ ਤਾਂ ਇਕ ਸੀ ।
ਲੱਖਾਂ ਦੁੱਖ ਸਹੇ ਤਾਂ ਇਕ ਸੀ ।
ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ ਤਾਂ ਵੀ ਇਕ ਸੀ ।
ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਲੰਬੀ ਕਾਲੀ ਹਨ੍ਹੇਰੀ ਰਾਤ ਪਿੱਛੋਂ
ਅਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਨਵੀਂ ਕਿਰਨ
ਪਿਆਰ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਲੁੱਟ ਗਈ ।
ਕੌੜੀ ਵੇਲ੍ਹ ਦਿਲਾਂ 'ਚ ਸੁੱਟ ਗਈ ।
ਜਾਂ ਸ਼ਰਮ ਹਯਾ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮੁੱਕ ਗਈ ।
ਹੱਦਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ ।
ਸਰਹੱਦਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ ।
ਫਿਰ ਕਿਉਂ ,
ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ।
ਰੁੱਤਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸਰਹੱਦ ਨਹੀਂ ।
ਅਸੀਂ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਹੱਦਾਂ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ।
ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਲਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ।
ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੇ ਤਾਰ ਲਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ
ਪਰ ਸਾਡੀ ਕੁਦਰੱਤ ਇਕ ਹੈ ।
ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਇਕ ਹੈ ।
ਸਾਡਾ ਜਨਮਦਾਤਾ ਇਕ ਹੈ ।
ਸਾਡਾ ਸੂਰਜ ਚੰਨ ਇਕ ਹੈ ।
ਸਾਡੀ ਹਵਾ ਇਕ ਹੈ ।
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਕ ਹਾਂ ।
ਇਕ ਮਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ
ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਕ ਹਾਂ ।
