ਨੀਂਦ ਮੇਰੀ ਦੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਬੋਝਲ
ਅੱਥਰੂ ਲਟਕੇ ਹੋਏ ।
ਰਾਤ ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਪੰਛੀ ਘਾਇਲ
ਉਡਦਾ ਉਡਦਾ ਰੋਏ ।
ਉਹ ਅੱਥਰੂ ਸਾਡੇ ਤਾਰੇ ਬਣ ਗਏ
ਜਿਹੜੇ ਧਰਤ ਨਾ ਡਿੱਗੇ,
ਉਹ ਹਉਕੇ ਸਾਡੇ ਗੀਤ ਬਣੇ ਨੇ
ਜਿਹੜੇ ਹਿੱਕ ਵਿਚ ਮੋਏ ।
ਰਾਤ-ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਾਲ ਨੇ ਬਿਖਰੇ
ਚਾਨਣ ਦੀ ਵੀਣਾ 'ਤੇ
ਬਿਰਹਾ ਜਾਗੇ, ਮਨਵਾ ਗਾਏ,
ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਅੱਧਮੋਏ ।
ਸੁੱਤਿਆਂ ਬ੍ਰਿਛਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛੇੜੀਂ
ਹਉਕੇ-ਲੱਦੀਏ ਵਾਏ ।
ਇਹ ਦਰਵੇਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੋਤੇ
ਪੱਤ ਪੱਤ ਹਿੰਝ ਪਰੋਏ ।
ਪੂਰਨਿਮਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ
ਚੰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਲਿਆਵੀਂ,
ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ੀਂ ਭਟਕਣ
ਤਾਰੇ ਖੋਏ ਖੋਏ ।
'ਰਾਤ-ਰਾਣੀ' ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ
ਰਿਸ਼ਮਾਂ ਕਿਰ ਕਿਰ ਜਾਵਣ,
ਵਾਲ ਕਿਸੇ ਦੇ ਜਿਉਂ 'ਵਾਵਾਂ ਤੇ
ਮਹਿਕਾਂ ਨੇ ਹਨ ਧੋਏ ।
ਲੋਕੀ ਤਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ
ਤੋਂ ਡੂੰਘਾ ਨਾ ਸੋਚਣ,
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਨਗ਼ਮੇ
ਪੀੜਾਂ ਵਿਚ ਸਮੋਏ ।
ਨੀਂਦ ਮੇਰੀ ਦੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਮੁੰਦੀਆਂ
ਅੱਥਰੂ ਲਟਕੇ ਹੋਏ ।
ਰਾਤ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੰਛੀ ਘਾਇਲ
ਉਡਦਾ ਉਡਦਾ ਰੋਏ ।
