ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ 'ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸ਼ੈਰੀ,
ਸਿਰਫ਼ ਮਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਾਂਈਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ।
ਜੇ ਕਬਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਯਾਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ,
ਮਰੇ ਪਏ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੀ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ।
ਕੀ ਹੋਇਆ ਜੇ ਇੱਕ ਤਰਫ਼ਾ ਇਸ਼ਕ ਕੀਤਾ ਮੈਂ,
ਮੈਨੂੰ ਯਾਰ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਦਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ।
ਕੀ ਹੋਇਆ ਜੇ ਯਾਰ ਬੇਵਫ਼ਾਈ ਕਰ ਗਿਆ,
ਆਪਣੇ ਖ਼ੁਦਾ ਤੋਂ ਹੀ ਧੋਖਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ।
ਜੇ ਸ਼ੈਰੀ ਕੀਤੀ ਫ਼ਕੀਰੀ ਲੜ-ਲੜ ਕੇ,
ਕੀਤਾ ਸੱਜਣ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ।
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ "ਮੈਂ" ਹੀ ਲੈ ਬੈਠਾ,
ਤਾਂ ਕੀਤੀ ਖ਼ੁਦਾ ਦੀ ਕੋਈ ਇਬਾਰਤ ਨਹੀਂ।
ਸੱਟ ਇਸ਼ਕੇ ਵਾਲੀ ਨਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ,
ਇਹ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਸਿਉਂਕ ਬਣ ਖਾ ਜਾਂਦੀ।
ਨਾ ਆਸ਼ਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹਾਲ ਵੇ,
ਬਿਮਾਰੀ ਇਸ਼ਕੇ ਵਾਲੀ ਬੰਦਾ ਮੁਕਾ ਜਾਂਦੀ।
ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਮੇਲਾ ਇਹ ਜਿੰਦ ਸੋਹਣਿਆ,
ਤੇਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ 'ਚ ਰੋ ਕੇ ਕੱਟ ਲਵਾਂਗੇ।
ਜੇ ਇੱਕ ਤਰਫ਼ਾ ਇਸ਼ਕ ਰੋਵਾਵੇ ਸਾਂਈਂਆਂ ਸੁਣ,
ਇਸ਼ਕ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਹੀ ਖੱਟ ਲਵਾਂਗੇ।
ਜੇ ਸ਼ੈਰੀ ਓਏ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਕਲਮ ਤੂੰ,
ਝੂਠ ਆਖੀ ਨਾ ਸੱਚ ਭਾਵੇਂ ਖੁੱਲ੍ਹ 'ਕੇ ਲਿਖ ਲੈ।
ਜੇ ਦਰਦ ਸਾਂਭਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਇੱਕ ਤਰਫੇ ਇਸ਼ਕ ਦਾ,
ਫੇਰ ਸੱਜਣ ਨੂੰ ਕਬਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰੋਂਦਾ ਦਿਖ ਲੈ।
