ਮੈਨੂ ਉਹ ਵੇਲਾ ਯਾਦ ਹੈ
ਜਦ ਇਕ ਟੋਟਾ ਧੁੱਪ ਦਾ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਂਗਲ ਪਕੜ ਕੇ
ਨ੍ਹੇਰੇ ਦਾ ਮੇਲਾ ਵੇਖਦਾ
ਭੀੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਗੁਆਚਿਆ
ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਸਹਿਮ ਦਾ ਤੇ
ਸੁੰਞ ਦਾ ਵੀ ਸਾਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਮੈਂ ਜੁ ਇਸਦੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ
ਪਰ ਇਸ ਗੁਆਚੇ ਬਾਲ ਨੇ
ਇਕ ਹੱਥ ਮੇਰਾ ਫੜ ਲਿਆ
ਤੂੰ ਕਿਤੇ ਲੱਭਦਾ ਨਹੀਂ
ਹੱਥ ਨੂੰ ਛੋਂਹਦਾ ਪਿਆ
ਨਿੱਕਾ ਤੇ ਤੱਤਾ ਇਕ ਸਾਹ
ਨਾ ਹੱਥ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰਚਦਾ
ਨਾ ਹੱਥ ਦਾ ਖਾਂਦਾ ਵਸਾਹ
ਨ੍ਹੇਰਾ ਕਿਤੇ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ
ਮੇਲੇ ਦੇ ਰੌਲੇ ਵਿਚ ਵੀ
ਹੈ ਇਕ ਆਲਮ ਚੁੱਪ ਦਾ
ਤੇ ਯਾਦ ਤੇਰੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ
ਜਿਉਂ ਇਕ ਟੋਟਾ ਧੁੱਪ ਦਾ...
