ਜਿਉਂ ਸਦੀਆਂ ਦੀ ਤਵਾਰੀਖ਼ 'ਚੋਂ
ਪੱਤਰੇ ਪਾਟਣ ਸੈਆਂ,
ਅਜ ਥਿੱਤਾਂ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਉੱਤੇ
ਧੂੜ ਦੀਆਂ ਸੌ ਤੈਹਾਂ
ਅਜ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ
ਸਭ ਬੇਲੇ ਸਭ ਜੂਹਾਂ
ਅੱਖੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਸਾਗਰ ਕੰਬਣ
ਪੈਣ ਕਿਤੋਂ ਨਾ ਸੂਹਾਂ
ਮੇਰੇ ਸਾਹ ਵਿਚ ਤੜਪ ਉੱਠੀਆਂ
ਰੇਤ ਥਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੂਆਂ
ਇੱਕੋ ਸੁੱਚੀ ਲਾਟ ਢੂੰਡਦਾ
ਸਭ ਮਜ਼ਹਬਾਂ ਦਾ ਧੂੰਆਂ
ਲੱਖ ਨੀਟਸ਼ੇ ਕਿਧਰੋਂ ਆ ਕੇ
ਮੇਣ ਜਾਣ ਸਭ ਲੀਹਾਂ
ਇਸ਼ਕ ਸਦਾ ਅੰਬਰ ਵਿਚ ਰਖਦਾ
ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਨੀਹਾਂ ।
