ਭਾਂਵੇਂ ਸੱਚ ਬੋਲੇਂ, ਭਾਂਵੇਂ ਝੂਠ ਆਖੇਂ
ਲੱਖ ਰਚਦਾ ਵੱਡੇ ਢੌਂਗ ਹੋਵੇਂ
ਤੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਸੋਹਣਿਆ ਨੱਢਿਆ ਵੇ
ਕੱਚੇ ਦੁੱਧ 'ਚ ਪਿਸਿਆ ਲੌਂਗ ਹੋਵੇ ।
ਤੇਰੇ ਨਕਸ਼ ਜਿਉਂ ਫੁੱਲ ਕੋਈ ਦੌਦੀਆਂ ਦਾ
ਲੰਮਾ ਲੰਝਾ ਹਸੀਨ ਉਤੋਂ ਢਾਂਗਿਆ ਵੇ
ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਸੋਹਲ ਪਪੀਸੀਆਂ ਨੂੰ
ਡੂੰਘੇ ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਦਾਤ ਨੇ ਛਾਂਗਿਆ ਵੇ ।
ਤਾਂਘਾਂ ਫੁੱਲ ਫੁੱਲ ਪਿੱਪਲ ਹੋ ਗਈਆਂ
ਹਾਲੇ ਕੱਲ੍ਹ ਕਰੂੰਬਲਾਂ ਕੱਚੀਆਂ ਸੀ
ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਕੁੜੀਆਂ ਮੁੱਕੀਆਂ ਜੋ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸਾਰੀਆਂ ਈ ਸੱਚੀਆਂ ਸੀ ।
ਗਿਰੀ ਸਾਬਤੀ ਨਾ ਕਦੇ ਹੱਥ ਆਵੇ
ਹੁੰਦਾ ਇਸ਼ਕ ਹੈ ਬਾਟੇ ਅਖਰੋਟ ਵਰਗਾ
ਜਦੋਂ ਖੰਭ ਫੁੱਟਣ, ਹੋਵੇ ਅੱਖ ਤਾਜ਼ੀ
ਇਹ ਤਾਂ ਅੱਚਵੀ-ਖੋਰੇ ਬੋਟ ਵਰਗਾ ।
ਬੁਝੀਆਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਦੇ ਤੰਦਣੇ ਬੜੇ ਲੰਮੇ
ਨੱਕੇ ਸੂਈ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੈਦਾਨ ਹੁੰਦੇ
ਚੜ੍ਹਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਦੂਰੀਆਂ ਹਾਣ ਕੋਲੋਂ
ਐਵੇਂ ਹੌਕਿਆਂ ਦੀ ਹੀ ਖਾਣ ਹੁੰਦੇ ।
ਧੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਕੀਰੀਆਂ ਘੁਲ਼ ਜਾਵਣ
ਟਾਂਕੇ ਹੋਸ਼-ਹਮੇਲਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ
ਜਦੋਂ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਬੁੰਗਾ ਤਾਮੀਰ ਹੋ'ਜੇ
ਕੋਠੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਪਿੱਛੇ ਛੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ।
ਅਸੀਂ ਮਹਿਰਮਾ ਤਪਦਿਆਂ ਸੂਰਜਾਂ ਨੂੰ
ਨੱਤੀ ਤੇਰੀ ਦੇ ਮੇਚ ਦਾ ਕਰ ਲਿਆ ਏ
ਤੈਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਭਰਿਆ ਨਾ
ਤੇਰੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਰੇਤਾ ਈ ਭਰ ਲਿਆ ਏ ।
ਲੋਆਂ ਲੱਗ ਕੇ ਛੈਲ ਅੰਗੂਰੀਆਂ ਨੂੰ
ਬਾਗੋਂ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਟਪਕਦਾ ਰਸ ਹੁੰਦਾ
ਮੇਵੇ-ਮਿਸ਼ਰੀਆਂ ਰਹਿ ਜਾਣ ਇੱਕ ਪਾਸੇ
ਫਿਰ ਤਾਂ ਰੋੜਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਵੀ ਨੀਂ ਦੱਸ ਹੁੰਦਾ ।
