ਇਸ਼ਕ ਹੁੰਦਾ ਰੱਬ ਵਾਂਗਰਾਂ,
ਫੇਰ ਯਾਰ ਨਾਲ ਵਫਾ ਕਮਾਈਏ ਜੀ।
ਜੇ ਨਿਭਾਉਣੀ ਨਹੀਂ ਯਾਰੀ ਸੱਜਣਾ,
ਫੇਰ ਯਾਰ ਨਾਲ ਯਾਰੀ ਨਾ ਲਾਈਏ ਜੀ।
ਮੁੱਲ ਪਾਉਣਾ ਕੀ ਦੁਨੀਆ ਨੇ,
ਕਦਰ ਇਸ਼ਕੇ ਦੀ ਜਾ ਰਾਂਝੇ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ।
ਦਰਦ ਹੁੰਦਾ ਕੀ ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲਾ,
ਜਾ ਕੇ ਯਾਰ ਤੋਂ ਹੋਏ ਵਾਂਝੇ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ।
ਲਿਖ ਕਹਾਣੀ ਇਸ਼ਕ ਵਾਲੀ ਵੇ,
ਨਮੀਂ ਅੱਖੀਆਂ 'ਚ ਕਲਮ ਦੇ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਸੀ।
ਫੱਟ ਲੱਗੇ ਇਸ਼ਕ ਪਿੰਡੇ ਹੰਢਾਇਆ,
ਖ਼ੁਦਾ ਨੇ ਭੇਜੀ ਮਲ੍ਹਮ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਸੀ।
ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਦਿਲ ਆਸ਼ਕ ਦਾ,
ਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਕਹਿੰਦੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ।
ਕੱਖ ਨਾ ਛੱਡਦਾ ਇਹ ਇਸ਼ਕ ਪੱਲੇ,
ਭਰੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਆਸ਼ਕ ਕਹਿੰਦੇ ਲੁੱਟ ਜਾਂਦਾ।
ਕੰਨ ਪੜਵਾ ਤੇ ਹੱਥੀਂ ਕਾਸਾ ਫੜ੍ਹ ਲੈ,
ਭੀਖ ਮੰਗ ਖਾ ਤੇ ਫ਼ਕੀਰ ਬਣ ਲੈ।
ਕਬਰੀਂ ਸੌਂ ਜਾ ਜਾਂ ਚਾਰ ਲੱਕੜੀ ਮਰਲੇ,
ਜਾਂ ਜੀ 'ਲਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਇਸ਼ਕੇ 'ਚ ਸੜ੍ਹ ਲੈ।
ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ਼ਕ ਖ਼ੁਦਾ ਮੰਨਿਆ,
ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੂਲੀ ਚੜ੍ਹਾ ਚਲਿਆ
ਸ਼ੈਰੀ ਵੀ ਇਸ਼ਕੇ 'ਚ ਪਾਗਲ ਹੋਇਆ,
ਜਿਹੜਾ ਦੁਨੀਆਂਦਾਰੀ ਸਭ ਮੁਕਾ ਚੱਲਿਆ।
