ਮੈਂ ਮਹਿਰਮ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਦੀ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਸੀ ਅੱਖਾਂ ।
ਹੰਝੂਆਂ 'ਤੇ ਲਿਖੇ ਸਿਰਨਾਵੇਂ ਕਈ ਲੱਖਾਂ ।
ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਘੁਲ਼ਿਆ ਤੇ ਮਿੱਟੀ 'ਚ ਰੁਲ਼ਿਆ ।
ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ ਫਰੋਲ਼ੀ ਕਿ, ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖਾਂ ।
ਉਹ ਬਣ ਗਏ ਹਵਾਵਾਂ, ਹਵਾਵਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣੇ ।
ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ, ਇਹ ਪੜ੍ਹਨੇ ਨੇ ਪੈਣੇ ।
ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਤੇ ਸੁਰਤੀ ਟਿਕਾ ਕੇ ।
ਇਹ ਹਿੱਕਾਂ 'ਤੇ ਵਾਹੁਣੇ ਤੇ ਦਰਦਾਂ ਵੀ ਸਹਿਣੇ ।
ਮੈਂ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਐ ।
ਮੈਂ ਜਿਉਂਦੀ ਤੇ ਮਰੀਆਂ ਜ਼ਮੀਰਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਐ ।
ਮੈਂ ਅੰਬਰ ਹਵਾਵਾਂ ਫਿਜ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਐ ।
ਮੈਂ ਬੰਜ਼ਰ ਧਰਾਤਲ ਲਕੀਰਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਐ ।
ਮੈਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤੇ ਨੇ ਸੁਨੇਹੇ ਸੱਜਣਾਂ
ਇਹ ਰੁੱਖ ਵੀ ਤਾਂ ਜਾਪਣ ਤੇਰੇ ਜਿਹੇ ਸੱਜਣਾਂ ।
ਆਪ ਆਵੇਂ ਨਾ ਤੇ ਯਾਦਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ।
ਇਹ ਇਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਢੰਗ ਤੇਰੇ ਕੇਹੇ ਸੱਜਣਾਂ ।
