ਜਦ ਦੇ ਅਸੀਂ ਅਟੇਰਨ ਕੱਤਣ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ ।
ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਸਾਰੇ ਪੱਤਣ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ ।
ਰਿਜ਼ਕ ਵਧੇਰੇ ਲਈ ਪਰਦੇਸੀਂ ਭਟਕ ਗਏ,
ਜੰਮਣ ਭੋਏਂ ਦੇ ਵੱਲ ਪਰਤਣ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ ।
ਉਚੇ ਮਹਿਲ ਕੀ ਦੇਖੇ ਜਾ ਕੇ ਲਹਿੰਦੇ ਦੇ,
ਆਪਣੀ ਕੁੱਲੀ ਆਪਣੀ ਛੱਤਣ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ ।
ਦੌਲਤ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਦੇ ਭੱਜਦੇ ਹਫ਼ ਗਏ ਹਾਂ,
ਆਪਸ ਦੀ ਨਿੱਘ ਤੇ ਮਿਲਵਰਤਣ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ ।
ਰੋਗ ਅਵੱਲੇ ਲਾਏ ਰੂਹਾਂ ਜਿਸਮਾਂ ਨੂੰ,
ਆਪਣੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕੀ ਬਰਤਨ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ ।
ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਧ 'ਕੁਦਸੀ' ਕਿਹੜਾ ਕੱਬਾ ਸੀ,
ਪਰ ਹੁਣ ਸਾਰੀ ਕੌੜ-ਕੜੱਤਣ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ ।
