ਜਦ ਤੀਕਣ ਉਹ ਬੈਠੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ ।
ਸਭ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਲਗਦੇ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਰਹੇ ।
ਅਪਣੀ-ਅਪਣੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਲਿਖਕੇ ਅਪਣਾ ਨਾਂ ,
ਭੀੜਾਂ ਅੰਦਰ ਲੋਕੀ ਆਪਾ ਟੋਲ ਰਹੇ ।
ਦੀਵਾਰਾਂ ਤੋਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਪੜ੍ਹਦੇ ਨਾ ,
ਲੋਕੀ ਬੱਸ ! ਐਵੇਂ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਫੋਲ ਰਹੇ ।
ਮੈਂ ਅੰਬਰ 'ਚੋਂ ਲੱਭਾਂ 'ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ `ਚੋਂ ,
ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਾਇਆ ਹਾਂ ਕੁਛ ਟੋਲ ਰਹੇ ।
ਨਵ-ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਖਣ ਖ਼ਾਤਰ 'ਜੀ ਆਇਆਂ',
ਪਿੰਜਰਿਆਂ ਦੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਪਰ ਤੋਲ ਰਹੇ ।
ਔੜਾਂ-ਮਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾ ਬੂੰਦ ਪਈ ,
ਰਾਤੀਂ ਬੱਦਲ ਕਰਦੇ ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਰਹੇ ।
ਉਹ ਕੀ ਜਾਨਣਗੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਗੁਣ-ਔਗੁਣ ?
ਜੋ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਰੈਪਰ ਤੋਂ ਪੜਚੋਲ ਰਹੇ ।
ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦੇ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ?
ਸ਼ਾਇਰ-ਲੋਕੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਅਨਭੋਲ ਰਹੇ ।
ਆਪਣੀ ਬੇੜੀ ਦੀ ਕੀ ਦੱਸੇ 'ਇਕਵਿੰਦਰ' ,
ਕੰਢੇ ਲਗਣ ਤੀਕਣ ਡਾਵਾਂ-ਡੋਲ ਰਹੇ ।
