ਜਦੋਂ ਤਲੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿੰਦੀ ਲਾ ਕੇ ਪੱਤਝੜ ਆ ਗਈ ਸ਼ੁਹਦੀ।
ਨਿਪੱਤਰੇ ਬਿਰਖ ਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਭੁਲੇਖੇ ਪਾ ਗਈ ਸ਼ੁਹਦੀ ।
ਹਨੇਰੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦਾ ਆਲਮ ਜੋ ਬਣਦੀ ਸੀ,
ਰਤਾ ਜਦ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕੀਤੀ ਕਿਵੇਂ ਬੁਖਲਾ ਗਈ ਸ਼ੁਹਦੀ ।
ਵਫ਼ਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਾਬਲ ਨਹੀਂ ਅੜੀਏ,
ਉਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਜ਼ਮਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਗਈ ਸ਼ੁਹਦੀ ।
ਜਦੋਂ ਗ਼ੈਰਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਸੁਪਨੇ ਦਿਖਾਏ ਸਬਜ਼ ਬਾਗਾਂ ਦੇ,
ਬੜੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਖ਼ਤ ਮੇਰੇ ਪਰਤਾ ਗਈ ਸ਼ੁਹਦੀ ।
ਕਿਵੇਂ ਆਖਾਂ ਬੜੀ ਬੇਦਰਦ ਕਿ ਹਮਦਰਦ ਸੀ ਬਾਰਿਸ਼,
ਕਿ ਪੱਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਲਿਸ਼ਕੇ ਤੇ ਕੱਚੇ ਢਾ ਗਈ ਸ਼ੁਹਦੀ ।
ਤੂੰ ਦੀਵਾ ਹੀ ਸਹੀ, ‘ਦੀਵੇ' ਤੇਰੇ ਹੇਠਾਂ ਹਨੇਰਾ ਹੈ,
ਸੁਣੋ 'ਕੇਸ਼ੀ' ਤੇ ਉਹ ਇਲਜ਼ਾਮ ਕੇਹਾ ਲਾ ਗਈ ਸ਼ੁਹਦੀ ।
