ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ
ਜਦੋਂ ਕਾਲ਼ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ
ਜਦੋਂ ਵਬਾ ਨਹੀਂ ਫੈਲਦੀ
ਲੋਕ ਫਿਰ ਵੀ ਮਰਦੇ ਹਨ
ਸੋਚਦਿਆਂ,
ਚਲੋ ਹੋਰ ਹੁਣ ਜਿਉਂ ਕੇ ਵੀ ਕੀ ਕਰਨਾ ਸੀ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰਨਵੀਸ
ਨਹੀਂ ਪੁਜਦਾ
ਕੋਈ ਟੀਵੀ ਕੈਮਰਾ
ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ
ਲੋਕ ਫਿਰ ਵੀ ਮਰਦੇ ਹਨ
ਸੋਚਦਿਆਂ,
ਪੌਣ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਆਪੇ ਖਿੰਡਾ ਦੇਵੇਗੀ
ਜਦੋਂ ਲੋਕ
ਭੁੱਖੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ
ਅੱਖਾਂ ਆਖਰੀ ਵਾਰ
ਮਿਚ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ
ਓਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਪੋਹਲੀ ਦੇ
ਪੌਦੇ ਵਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ
ਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ
ਪੀਲੇ ਫੁੱਲ ਕਿੰਨੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਖੱਬੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ
ਸੱਜੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ
ਲੋਕ ਫੇਰ ਵੀ ਬਿਸਤਰ ਦੇ
ਇਕ ਪਾਸੇ ਹੋ ਕੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ
ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਅਕਾਰਣ ਹੀ
ਆ ਕੇ ਨਾਲ਼ ਪੈ ਜਾਵੇ
ਤੇ ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ
ਇਕ ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਕਰ ਕੇ ਵੇਖ ਲੈਣ
