ਜ਼ਮਾਨਾ ਸਿਤਮ ਕਰ ਜਾਵੇ ।
ਜਰ ਜਾਣ ਦਾ ਜਿਗਰਾ ਹੈ ।
ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਕਹਿ ਦੇਵੇ ।
ਤਾਂ ਡਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਮੈਂ ।
ਮਾੜਾ ਸੁਫਨਾ ਸੱਚ ਹੋ ਜਾਵੇ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ ।
ਸੁਫ਼ਨੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਕਹਿ ਜਾਵੇ
ਤ੍ਰਬਕ ਉੱਠ ਤੱਕਦੀ ਹਾਂ ਮੈਂ ।
ਪਿਆਰੇ ਤੋੜਕੇ ਤੁਰ ਗਏ ।
ਜਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਲ਼ਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ।
ਦਿਲ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਲੋਥੜਿਆਂ ।
ਸੰਭਾਲ਼ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ ਮੈਂ ।
ਗਲ਼ ਲੱਗ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਸੀ ।
ਜ਼ਮਾਨਾ ਕਦੇ ਨਾ ਵਿਖਦਾ ਸੀ ।
ਸੱਜਣ ਬਣ ਛੂਹ ਨਾ ਕੋਈ ਜਾਵੇ ।
ਜੂਹਾਂ ਦੂਰ ਨੱਠਦੀ ਹਾਂ ਮੈਂ ।
ਓਹ ਪਾਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ।
ਤੇ 'ਸਰਬ' ਸੱਚ ਜਾਣਦੀ ਹੋਵੇ
ਤਾਂ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰੋਂ ।
ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਜਿਹਾ ਦਿਲ ਆਪਣਾ
ਓਹਦੇ ਅੱਗੇ ਨਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ ਮੈਂ ।
ਪੈਰੀਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ।
ਨਿੱਤ ਸਵਾਲ ਹੁੰਦਾ ਮੇਰਾ ।
ਕਿਹੜੀ ਅੱਖ ਇਤਬਾਰ ਕਰਾਂ?
ਰਾਜਿਆ ਕਰ ਇਨਸਾਫ਼ ਮੇਰਾ ।
ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਸਿਤਮ ਬਾਕੀ ਨੇ?
'ਸਰਬ' ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਸਹਿਣੇ ਜੋ?
ਕਿਹੜੇ ਕਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਨੇ?
ਜਿੰਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਮੈਂ?
