ਜੀਮ-ਜੋ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਮਿਟੇ ਨਾਹੀਂ,
ਪਰ ਹੁਣ ਭੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਲੇ ।
ਲਿਖੇ ਹਰਫ ਨੂੰ ਕਾਇਦੇ ਵਾਂਗ,
ਬੋਲੈਂਦੇ ਕਿਤਨੇ ਭੱਤ ਵਲੇ ।
ਰਹੇ ਪਾਸੇ ਲਿਖਿਆ ਖਤ ਕਰੇ,
ਜੇ ਸਾਈਂ ਉਲਟ ਪਲੱਟ ਵਲੇ ।
ਤੋੜੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਵਿਚ ਲਿੱਖਣ,
ਉੱਕਰ ਉੱਕਰ ਕੱਢੇ ਵੱਤ ਵਲੇ ।
ਜੇ ਖਾਲ ਲਬਾਂ ਵਾਲਾ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ,
ਪਰ ਕੱਜੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੱਥ ਵਲੇ ।
ਅਸੀਂ ਚਿਰਕਾ ਖਤ ਲਿਖਾਵਨ ਵਾਲਾ,
ਦੇਵੀਂ ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਜੇ ਮੈਂਡੇ ਹੱਥ ਵਲੇ ।
ਮੋਇਆਂ ਨੂੰ ਚਾ ਜਵਾਏਂ ਤੂੰ,
ਇਸ ਬੰਦੜੀ ਨੂੰ ਜਿੰਦ ਘੱਤ ਵਲੇ ।
ਲੱਗੀ ਸੱਟ ਨੂੰ ਸੱਠ ਕਰੈਂਦਾ ਈ,
ਹੈਦਰ ਯਾਰ ਦਾ ਸੱਟ ਵਲੇ ।੫।
