ਜੇਕਰ ਸਾਡੇ ਸੱਜਣ ਬੇਲੀ ਆਲ-ਦਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ।
ਗ਼ੈਰਾਂ ਦੇ ਫਿਰ ਸੱਜਣਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕਾਹਦੇ ਪਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ।
ਅੰਨ੍ਹੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਯਾਰੋ ਠੇਡੇ ਕਦੀ ਨਾ ਖਾਂਦੇ,
ਜੇਕਰ ਲੋਕਾਂ ਗਲੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਦੀਵੇ ਬਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ।
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕੀ ਅੰਨ ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਕੋਲੋਂ ਖੋਹਕੇ ਖਾਵਣ,
ਉਹ ਲੋਕੀ ਨੇ ਖ਼ਵਰੇ ਰਾਣੀ ਖ਼ਾਂ ਦੇ ਸਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ।
ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਹੁੰਦਾ,
ਭਾਵੇਂ ਰਸਤੇ ਦੇ ਵਿਚ ਜਿੰਨੇ ਮਰਜ਼ੀ ਖਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ।
ਕੀ ਸੀ ਸੱਜਣਾ ਜੇ ਕਰ ਹੁੰਦਾ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਰਛਾਵਾਂ,
ਜਿੱਧਰ ਜਾਂਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲੇ ਨਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ।
ਜੇ ਕਰ ਮੈਂ ਵੀ ਨੀਚਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਰੀ ਲਾਈ ਹੁੰਦੀ,
ਹਾਸਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਮੇਰਿਆਂ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਵੀ ਨਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ।
ਨਿੱਘੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਜੇ ਉਹਨੇ ਕਦਰ ਪਛਾਣੀ ਹੁੰਦੀ,
ਕਾਹਨੂੰ ਉਹਦਿਆਂ ਲੇਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਐਨੇ ਪਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ।
ਪੀੜ ਪਰਾਈ ਨੂੰ ਜੋ ਲੋਕੀ ਆਪਣੀ ਹਿੱਕ ਤੇ ਜਰਦੇ,
ਉਹ ਹੀ ਲੋਕੀ 'ਅਰਸ਼ਦ' ਦੁੱਖਾਂ ਦਰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ।
