ਝੱਲੇ ਆਂ ਪਰ ਕੱਲੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵਰੋਲੇ ਨੇ ।
ਅਸਾਂ ਅਜੇਹੇ ਲੱਖਾਂ ਰੇਤੜ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਮਧੋਲੇ ਨੇ ।
ਸਾਡੇ ਝੱਲ ਨੇ ਨਵੀਆਂ-ਨਵੀਆਂ ਰਾਹਵਾਂ ਲੱਭਦੇ ਰਹਿਣਾ ਏ,
ਚੰਨ ਤੇ ਅਸਾਂ ਕੁਮੰਦਾਂ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਜ਼ੱਰਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਟੋਲੇ ਨੇ ।
ਜਾਂ ਏਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁਖੜੇ ਸੁਨਣ-ਸੁਨਾਣ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ,
ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਬਸਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਗੂੰਗੇ-ਬੋਲੇ ਨੇ ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੋਂ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ-ਕਰ ਹੱਸਨਾ ਏ,
ਤੂੰ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਬੇਦਰਦਾਂ ਅੱਗੇ ਗ਼ਮ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਖੋਲ੍ਹੇ ਨੇ ।
ਜ਼ਾਹਿਰ ਬਾਤਿਨ ਦੇ ਫ਼ਰਕਾਂ ਦੀ ਕੀ-ਕੀ ਸੂਰਤ ਦੱਸਾਂ ਮੈਂ,
ਦਿਲ ਵਿਚ ਗ਼ਮ ਪਾਂਦਾ ਏ ਭੰਗੜੇ, ਬੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਢੋਲੇ ਨੇ ।
ਰੂਪ ਅਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਕਿਉਂ ਸ਼ਰਮਾਵੇ ਚੰਨ ਤਾਰਿਆਂ ਤੋਂ
ਅਸਾਂ ਇਹਦੀ ਹਰ ਵਾਟ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਤਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਡੋਲ੍ਹੇ ਨੇ ।
ਪਤਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸਫ਼ਾਂ ਦਾ ਬਸ ਵਾਹ ਪਿਆ ਈ ਲੱਗਦਾ ਏ,
ਵੇਖਣ ਦੇ ਵਿਚ 'ਤਾਇਬ' ਹੋਰੀਂ ਲਗਦੇ ਡਾਢੇ ਭੋਲੇ ਨੇ ।
