ਝੜ ਗਿਆ ਟਹਿਣੀਉਂ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਪੱਤਰ ਵਾਂਗ ।
ਛਣਕ ਰਿਹਾਂ ਮੁਟਿਆਰ ਦੀ ਟੁੱਟੀ ਝਾਂਜਰ ਵਾਂਗ ।
ਜਿਹੜੀ ਬੇਵਾ ਬਣੀਂ, ਸੁਹਾਗਣ ਥੋੜ੍ਹੇ ਦਿਨ,
ਉਹ ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਾ ਲਾਸ਼ ਏ ! ਚੁੱਪ ਏ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ।
ਉਹਦੇ ਤਨ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਲੀੜੇ ਸੀਚਣ ਕਿੰਜ ?
ਉਹ ਨੇ ਲੀਰਾਂ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਚਾਦਰ ਵਾਂਗ ।
ਖ਼ੌਰੇ ਉਹਦੇ ਖ਼ਾਬ ਖ਼ਿਆਲ ਤੇ ਯਾਦਾਂ ਵੀ,
ਟੋਟੇ ਹੋਵਣ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸੱਧਰ ਵਾਂਗ ?
ਦਿਲ ਦੇ ਦੀਵੇ ਪਾ ਗਿਆ ਕੋਈ ਗ਼ਮ ਦਾ ਤੇਲ,
ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ ਸਾਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ, ਭਾਂਬੜ ਵਾਂਗ ।
ਕੀ ਬੀਜਾਂਗਾ ? ਕੀ ਵੱਢਾਂਗਾ ? ਸੋਚ ਰਿਹਾਂ,
ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਪੈਲੀ ਏ ਕੱਲਰ ਵਾਂਗ ।
ਮਾਰ ਨਾ ਪੱਥਰ, ਜਾਣ ਇਕੱਲਾ 'ਅਖ਼ਤਰ' ਨੂੰ,
ਮੇਰੀਆਂ ਪੈੜਾਂ ਨਾਲ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਟੱਬਰ ਵਾਂਗ ।
