ਝਰਨੇ ਦੀ ਖਵਾਇਸ਼ ਸੀ ,
ਨਦੀ ਦਾ ਸਾਥ ਮਾਨਣ ਦੀ ।
ਉਹ ਨਿਵਾਣਾਂ ਚ ਵਹਿੰਦਾ ,
ਪਹਾੜੀ ਪੱਥਰਾਂ ਚ ਭਟਕਦਾ ,
ਟੁੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ ,
ਨਦੀ ਨਾਲ ਜਾ ਰਲਿਆ ।
ਉਸਦੀਆਂ ਛੱਲਾਂ ਚ ਉੱਛਲਦਾ,
ਸਿਮਟਦਾ ਸਿਮਟਦਾ ,
ਹੋਰ ਬਿਖਰ ਗਿਆ ।
ਹੁਣ ਝਰਨੇ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਨਦੀ ਅੱਜ ਵੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ ,
ਹੋਰ ਝਰਨਿਆਂ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ....
