ਇਸ਼ਕੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੇ ਸ਼ਾਇਰ,
ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਖ ਲੈ ਕੇ ਬਹਿ ਗਏ ਨੇ।
ਪੀੜਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਏ ਸ਼ਾਇਰ,
ਸਭ ਆਪਣੇ ਪਰਾਇਆ ਕਹਿ ਗਏ ਨੇ।
ਇੱਕ ਕਲਮ ਬਚੀ ਤੇ ਚਾਰ ਕਾਗਜ਼,
ਕਿੰਨੇ 'ਕ ਜਜ਼ਬਾਤ ਤੂੰ ਲਿਖ ਲਏਂਗਾ।
ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਨਾਲ ਬੀਤਿਆ ਭਾਣਾ,
ਦੱਸ ਮਰਨਾ ਤੂੰ ਕਿੰਝ ਸਿੱਖ ਲਏਂਗਾ।
ਬਿਰਹਾ ਦਰਦ ਤੂੰ ਸਾਂਭ ਬੈਠਾ,
ਮਹਿਬੂਬ ਨਾ ਸਾਂਭੀ ਗਈ ਤੇਰੇ ਤੋਂ।
ਕੰਡਿਆਂ ਤੇ ਦਿਲ ਆ ਲੈ ਖੜ੍ਹਾ,
ਫ਼ਕੀਰੀ ਵੀ ਨਾ ਸਾਂਭੀ ਗਈ ਤੇਰੇ ਤੋਂ।
ਜੇ ਸ਼ਾਇਰ ਸੀ ਕਿੱਥੇ ਨੇ ਕਲਾਮ ਤੇਰੇ,
ਝੂਠੇ ਬਣਾਈ ਬੈਠਾ ਏ ਕਿੱਸੇ ਤੂੰ।
ਦੱਸ ਵੇ ਸ਼ਾਇਰ ਕੀਹਦੇ ਸੱਚ ਲਿਖੇ,
ਕਾਗਜ਼ ਬਣਾ 'ਤੇ ਦਿਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੂੰ।
ਦਾਗੀ ਚੰਦ ਤੂੰ ਸੋਹਣਾ ਦੱਸਦਾ ਏ,
ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਦੀ ਲੱਗਦੀ ਬਰਾਦਰੀ ਝੂਠੀ।
ਜੇ ਗੀਤ ਤੇਰੇ ਸੀ ਨਾਲ ਲੈ ਮਰਦਾ,
ਕਿਉਂ ਜੀਏ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੇ ਲੱਗੇ ਝੂਠੀ।
ਮਹਿਬੂਬ ਨੂੰ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਬੇਵਫ਼ਾ ਆਖੇ,
ਮੌਤ ਅਪਣਾ ਕੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਬੇਵਫ਼ਾਈ ਕਿਉਂ।
ਸ਼ੈਰੀ ਜੇ ਸਾਫ਼ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਸੀ,
ਦੱਸ ਹਰ ਗੀਤ 'ਚ ਲਿਖਦਾ ਸਫ਼ਾਈ ਕਿਉਂ।
