ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ,
ਤੂੰ ਆਇਆ ਏਂ,
ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ ।
ਤੂੰ ਏਂ ਇਕ ਭਵਿਸ ਦੀ ਆਸ ।
ਤੇਰੇ ਬਿਨ ਸੀ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ,
ਹੋਵੇ ਜੀਕਣ ਵਿਚ ਉਜਾੜਾਂ ਬਿਰਛ ਇਕੱਲਾ ।
ਜਿਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਨਾ ਕੋਈ
ਫਲ ਨਾ ਕੋਈ ।
ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਵੇਂ ਆਣ ਕਦੀ ਨਾ ਬੈਠੇ ਰਾਹੀ
ਜਿਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕਦੇ ਨਾ ਗਾਉਣ ਪਰਿੰਦੇ ।
ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਹਵਾ ਦੀ ਝੋਲੀ
ਇਕ ਮੁੱਠ ਵੀ ਮਹਿਕ ਨਾ ਪਾਈ ।
ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਪਿਛੋਂ ਰੁਤ ਫਿਰੇ ਤੇ,
ਚਾਣਚੱਕ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੱਗ ਜਾਵਣ
ਫੁਲ ਗੁਲਾਬੀ, ਪਤਰ ਸਾਵੇ ।
ਈਕਣ ਮੇਰੀ ਆਸ ਦੇ ਸੋਮੇਂ
ਮੇਰੇ ਸੱਖਣੇ ਜੀਵਨ ਅੰਦਰ,
ਤੂੰ ਆਇਆ ਏਂ ਵਾਂਗ ਬਹਾਰਾਂ ।
ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਅੰਦਰ,
ਅੱਜ ਲਹੂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਵਾਨੀ ।
ਬੁੱਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਸਾਂ ਵਿਚੋਂ
ਫੇਰ ਸੁਲਗ ਪਏ ਨੇ ਚੰਗਿਆੜੇ ।
ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਪਿਛੋਂ ਰੁਤ ਫਿਰੀ ਹੈ,
ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਪਿਛੋਂ ਆਸ ਹਰੀ ਹੈ ।
ਤੇਰੇ ਆਇਆਂ ਸੋਚਾਂ ਅੰਦਰ, ਘੁਲੀ ਰੰਗੀਨੀ ।
ਤੇਰੇ ਆਇਆਂ ਇਸ ਜੀਵਨ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ।
ਤੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ,
ਇਸ ਜੀਵਨ ਦੇ ਘੁੱਟ ਕਸੈਲੇ ।
ਚੁੰਮ ਚੁੰਮ ਕੇ ਬੁਲ੍ਹ ਪਿਆਰੇ,
ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਨੈਣ ਕਵਾਰੇ ।
ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ।
ਤੈਨੂੰ ਭੈੜੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਲੱਗੇ
ਤੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਤੀਕ ਨਾ ਪੁਜਣ ਐਟਮ ਦੇ ਧਮਾਕੇ ।
ਗੰਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਕੂਲੇ ਕੂਲੇ, ਲੈਰੇ ਲੈਰੇ,
ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ,
ਪੈ ਨਾ ਜਾਵਣ, ਅੰਬਰ ਉਤੋਂ
ਬੰਬਾਂ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ।
ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ
ਤੂੰ ਆਇਆ ਏਂ ।
ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ,
ਤੂੰ ਏਂ ਇਕ ਭਵਿਸ ਦੀ ਆਸ ।
