ਜ਼ਿਮੀਂ ਦੀਆਂ ਕੁਲ ਕੰਬਨ ਰੇਖਾਂ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਵਿਚ ਚਾਨਣੀ ਵੇਖਾਂ :
ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਦਿਆਂ ਬਨਬਾਸਾਂ
ਲਿਪਟ ਕੇ ਨਾਲ ਜ਼ਿਮੀਂ ਦੇ ਸਾਸਾਂ
ਦੱਸੇ ਭੇਦ ਉਮਰ ਦੇ ਜਾਂਦੇ
ਪੈੜਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਣ ਮਿਟਾਂਦੇ।
ਝੱਖੜ ਜਾਣ ਪਰ ਦਰਿਆ 'ਤੇ
ਮੌਤ-ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਚਾ ਕੇ।
ਕੁਝ ਤਾਂ ਲਿਖ ਗਏ ਪੈੜਾਂ ਉੱਤੇ
ਮਿਟ ਗਏ ਅੱਖਰ ਅੱਪਣੀ ਰੁੱਤੇ।
ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਜਲੇ ਬੇਆਸੇ–
ਸੋਨ ਮਿਰਗ ਗਏ ਕਿਸ ਪਾਸੇ !
ਜੋਬਨਵੰਤ ਜਗਾਈਆਂ ਹੀਰਾਂ
ਨੈਣ ਭਰੇ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ।
ਪਰਬਤ ਸਿੰਧ ਬਾਰ ਦੇ ਵੈਣਾਂ
ਮੌਤ ਵਿਹੜਿਉਂ ਮੁੜੀਆਂ ਭੈਣਾਂ।
ਜਦ ਕਦ ਚੁੱਪ ਅਬੋਲ ਬੁਲਾਈਆਂ
ਜੀਵਨ-ਸਿੰਧ ਛਿਪਨ ਤ੍ਰਿਹਾਈਆਂ।
ਕਿਸਨੇ ਅੱਪਣੀ ਬਾਂਹ ਉਲਾਰੀ ?
ਚੰਨ ਦੇ ਪਾਰ ਧੂੜ ਦੁਖਿਆਰੀ।
ਕੌਣ ਬੁੱਤ ਉਹ ਕੂਣ ਨ ਭੈੜੇ
ਚਹੁੰ ਕੂੰਟਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵਣ ਪਹਿਰੇ।
ਹੂੰਗਰ ਮਾਰਨ ਘਾਇਲ ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ?
ਕਿਸੇ ਭੈਣ ਦੀ ਖਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ !
ਕੌਣ ਚੁੱਕੇ ਇਹ ਚਿਰਾਂ ਦੀ ਖਾਰੀ ?
ਜਾਂ ਧਰ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਵਾਰੀ।
ਹੱਥ ਪੁਨੀਤ ਬਾਰ ਦੇ ਸੂਹੇ
ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਣ ਰਮਜ਼ਾਂ ਦੇ ਬੂਹੇ।
ਲੈਣ ਪਈਆਂ ਦੂਰੋਂ ਕੰਨਸੋਆਂ
ਬਨਬਾਸਾਂ ਦੀਆਂ ਛਿਪਦੀਆਂ ਲੋਆਂ।
