ਜਦ ਸੀ ਬਚਪਨ ਤਾਂ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣਦੇ ਸੀ ।
ਭਾਵੇਂ ਦਰ ਦਰ ਖ਼ਾਕ ਛਾਣਦੇ ਸੀ ।।
ਨਾ ਡਰ ਤੇ ਨਾ ਜਿੰਮੇਦਾਰੀਆਂ ਸੀ ।
ਹਰ ਪਲ ਖੇਡਣ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸੀ ।।
ਹੁੰਦੀ ਯਾਰਾਂ ਦੀ ਅਮੀਰੀ ਸੀ ।
ਭਾਵੇਂ ਪੈਸੇ ਪੱਖੋਂ ਫ਼ਕੀਰੀ ਸੀ ।।
ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਹੱਸਦੇ ਗਾਉਂਦੇ ਸੀ ।
ਮਾਪੇ ਵੀ ਲਾਡ ਲਦਾਉਂਦੇ ਸੀ ।।
ਕੰਮ ਖੇਡਣਾ ਸੀ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸੀ ।
ਯਾਰਾਂ ਬੇਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਸੀ ।।
ਦਾਦੀ ਮਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਸੀ ।
ਸਾਨੂੰ ਰੁੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਆਣ ਮਨਾਉਂਦੀ ਸੀ ।।
ਪਰ ਜਦ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਜਵਾਨ ਹੋਏ ।
ਬਸ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ।।
ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਣੀਆਂ ਸਭ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ।
ਜਿੰਮੇਦਾਰੀਆਂ ਜਦੋਂ ਦੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ ।।
ਉਤੋਂ ਕਰਵਾ ਕੇ ਵਿਆਹ ਚਾਵਾਂ ਨਾਲ ।
ਪਾ ਲਿਆ ਵੈਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ।।
ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਏ ।
ਦੁੱਖ ਵਿਰਹੋਂ ਦਾ ਸਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਏ ।।
ਹੁਣ ਕੋਈ ਨਾ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੇ ।
ਹੁਣ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਬਸ ਮਰੇ ਮਰੇ ।।
ਹੁਣ ਕੰਮ ਵੀ ਦਿਨ ਭਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ।
ਫਿਰ ਵੀ ਡਰ ਡਰ ਮਰਦੇ ਹਾਂ ।।
ਹੁਣ ਪੈਸਿਆਂ ਦੀ ਅਮੀਰੀ ਏ ।
ਪਰ ਯਾਰਾਂ ਦੀ ਫ਼ਕੀਰੀ ਏ ।।
ਆਪੇ ਹੱਸ ਲਈ ਦਾ ਆਪੇ ਗਾ ਲਈ ਦਾ ।
ਮਨ ਰੁਸਿਆ ਆਪ ਮਨਾ ਲਈ ਦਾ ।।
ਪਿਆਰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ ਪਰ ਲੱਭਦਾ ਨਹੀਂ ।
ਮੁਖ ਸੋਹਣਾ ਹੈ ਪਰ ਫੱਬਦਾ ਨਹੀਂ ।।
ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਉਹ ਖਾ ਲਈ ਦਾ ।
ਇਹੋ ਜਿੰਦਗੀ ਮਨ ਸਮਝਾ ਲਈ ਦਾ ।।
