ਜਿੰਦ ਆਪਣੀ ਨੂੰ ਗਹਿਣੇ ਧਰ ਕੇ ਲਵਾਂ ਨਜ਼ਾਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ।
ਕਿਸਤਾਂ ਮੁੱਕਣ ਤੀਕ ਨਾ ਆਈਆਂ ਸਾਹ ਵੀ ਹਾਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ।
ਪੁੱਠੀ ਖੱਲ ਲਹਾਉਂਦਾ ਕਿਧਰੇ ਕਿਧਰੇ ਤਖ਼ਤ ਬਿਠਾਉਂਦਾ ਏ,
ਸਦਕੇ ਵਾਰੀ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਮੈਂ ਵਾਰੇ ਵਾਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ।
ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕੌੜੇ ਘੁੱਟ ਭਰੀ ਦੇ ਨੇ,
ਦੁੱਖਾਂ ਮਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲਈ ਖੂਹ ਨੇ ਖਾਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ।
ਸੁਣਿਐ ਇਕ ਦਿਨ ਉਹ ਆਉਣਾ ਏ ਮੁਰਦੇ ਜ਼ਿੰਦਾ ਹੋਣੇ ਨੇ,
ਮੈਂ ਸਮਝਾਂ ਨਹੀਂ ਉੱਠਣਗੇ ਜੋ ਬੰਦੇ ਮਾਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ।
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕੀ ਜਿਉਂਦੇ ਨੇ 'ਸੁਲਤਾਨ' ਸਹਾਰੇ ਜ਼ਿੰਦਾ ਨੇ,
ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਦਫ਼ਨਾ ਗਏ ਨੇ ਇਹ ਝੂਠੇ ਕਾਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ।
