ਜਿੰਦੇ ਨੀ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਸੁਨੱਖੇ
ਜਗਮਗ ਕਰਦੇ ਤੇਰੇ ਮੱਥੇ
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੋਅ ਵਿਚ ਬਹਿ ਕੇ
ਕਰ ਲੈ ਅਪਣੇ ਲੇਖ ਸੁਵੱਲੇ ।
ਜਿੰਦੇ ਨੀ ਦਰ ਮਹਿਕਾਂ ਆਈਆਂ
ਬੇਸਮਝੀ ਵਿਚ ਮੋੜ ਨਾ ਦੇਵੀਂ
ਉਠ ਕੇ ਖੋਲ੍ਹ ਤੂੰ ਦਿਲ ਦਾ ਬੂਹਾ
ਨਾ ਤੱਕ ਅੜੀਏ ਸੱਜੇ ਖੱਬੇ ।
ਸ਼ਬਦ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਨੀ ਜਿੰਦੇ
ਰੱਬ ਨੂੰ ਲਗਦੀ ਪਿਆਰੀ ਜਿੰਦੇ
ਬਾਬੇ ਤੇ ਮਰਦਾਨੇ ਦੀ ਗੱਲ
ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖ ਤੂੰ ਅਪਣੇ ਪੱਲੇ ।
ਤੇਰੇ ਸੀਨੇ ਤੀਰ ਹੈ ਖੁਭਿਆ
ਮੰਨਿਆ ਤੇਰਾ ਖੂਨ ਹੈ ਡੁਲ੍ਹਿਆ
ਤੂੰ ਉਸ ਖੂਨ ਦੇ ਬਾਲ ਦੇ ਦੀਵੇ
ਬੋਲ ਹਨੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੱਲੇ ।
ਸਾਂਝ ਪਵੇ ਤਾਂ ਮੇਲ ਹੈ ਬਣਦਾ
ਮੇਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਹੈ ਵਧਦਾ
ਜੋ ਲੱਭ ਦਾ ਹੈ ਪਿਆਰਾਂ ਵਿਚੋਂ
ਹੋਰ ਕਿਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭੇ ।
