ਜਿੰਦੜੀ ਕੀ ਏ ਰੰਗ-ਬਰੰਗੇ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਇਕ ਢੇਰੀ ਏ ।
ਫੇਰ ਵੀ ਹਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਮੈਂ, ਕਿੰਨੀ ਹਿੰਮਤ ਮੇਰੀ ਏ ।
ਪਿਛਲੀ ਰਾਤ ਦਾ ਮੈਂ ਹਾਂ ਦੀਵਾ, ਭੜਕਾਂਗਾ ਬੁਝ ਜਾਵਾਂਗਾ,
ਜ਼ੁਲਮ ਦਿਆਂ ਤੂਫ਼ਾਨਾਂ ਦੀ ਕਿਉਂ, ਐਸੀ ਸੋਚ ਘਨੇਰੀ ਏ ।
ਮੁੱਦਤਾਂ ਤੋਂ ਅਹਿਸਾਸ ਦੇ ਝੱਖੜ, ਇਹਨੂੰ ਪੁੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ,
ਮੇਰੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਇਕ, ਰੂਹ ਦੀ ਸੁੱਕੀ ਬੇਰੀ ਏ ।
ਜੇ ਮੈਂ ਦੋ ਕੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਲੁਕਾਈ ਫਿਰਨਾ ਵਾਂ,
ਬਿਜਲੀ ਕਾਹਤੋਂ ਸੜਦੀ ਏ ਕਿਉਂ ਅੱਖ ਮਲੂਟੀ ਤੇਰੀ ਏ ।
ਡਿਗ ਕੇ ਜੱਗ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਹੜਾ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਂਦਾ ਏ,
ਸੁੱਖ ਦੇ ਉਸ ਸ਼ਰਬਤ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਜ਼ਹਿਰ ਚੰਗੇਰੀ ਏ ।
ਟੰਗਿਆ ਏ ਸੂਲੀ ਤੇ 'ਅਸਗ਼ਰ' ਤਾਹੀਉਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦਾਂ ਨੇ,
ਸੱਚ ਮੈਂ ਕਹਿਣਾ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਕਹਿਣਾ, ਏਹੋ ਗ਼ਲਤੀ ਮੇਰੀ ਏ ।
