ਜਿਉਂਦੇ ਜੀਅ ਨਾ ਸੁਣਦਾ ਕੋਈ,
ਮੋਇਆਂ ਕਿਉਂ ਮਿਲ ਬਹਿੰਦੇ ਨੇ ।
ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮੁਰਝਾਏ ਰਿਸ਼ਤੇ,
ਮਰਿਆਂ ਕਿਉਂ ਖਿੜ ਪੈਂਦੇ ਨੇ ।
ਜਿਹਨਾਂ ਸੌਂਹਾਂ ਖਾਧੀਆਂ ਸੀ,
ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਾ ਖੜ੍ਹਨ ਦੀਆਂ ।
ਮੋਇਆਂ ਤੇ ਉਹ ਲੋਕੀਂ ਝੱਟ 'ਚ,
ਮੰਜੇ ਕਿਉਂ ਆ ਬਹਿੰਦੇ ਨੇ ।
ਜਿਹੜੇ ਪਾਪੀ ਕਹਿ ਕੇ ਕੋਸਣ,
'ਸਰਬ' ਨੂੰ ਕਹਿ ਗੱਦਾਰ ਜਿਹਾ ।
ਮੋਇਆਂ ਲਾਸ਼ ਗਲੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ,
ਰੋਵਣ ਕਿਉਂ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਨੇ ।
ਜਾਨ ਨਾਲ ਦੀਪ ਜਗਾ ਗਿਆ,
ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਝੜ੍ਹਾ ਗਿਆ ।
ਮੋਇਆਂ ਗੇਟ ਬਣਵਾਉਣਗੇ,
ਅਰਦਾਸਾਂ ਵੀ ਕਰਵਾਉਣਗੇ ।
ਰੂਹ ਨੇ ਜਦ ਮਕਾਨ ਬਦਲਤਾ,
ਚੰਗਾ ਬੰਦਾ ਸੀ, ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ।
ਅੰਤਮ ਸਸਕਾਰ ਤੱਕ ਖੇਡ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ।
ਆਖਰ ਵੇਲ਼ੇ ਵੇਖੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ,
ਝੂਠੇ ਅੱਥਰੂ ਵਹਿੰਦੇ ਮੈਂ ।
ਰੱਬਾ ਤੇਰੀ ਇਹ ਰਜ਼ਾ,
ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ ਕਿ,
ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮੁਰਝਾਏ ਰਿਸ਼ਤੇ,
ਮੋਇਆਂ ਕਿੰਝ ਖਿੜ ਪੈਂਦੇ ਨੇ ।
