ਜਿਸ ਦੀ ਖ਼ਾਬਾਂ ਵਿਚ ਤਸਵੀਰ ਮਿਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ।
ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤੇ ਉਹੋ ਬਸਤੀ ਖ਼ਾਲੀ ਸੀ ।
ਮੈਨੂੰ ਮੁਜਰਮ ਕਹਿਣ ਲਈ ਹਮਸਾਏ ਨੇ,
ਆਪਣੀ ਝੁੱਗੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਬਾਲੀ ਸੀ ।
ਉਹ ਵੀ ਉਸੇ ਗੱਲ ਤੇ ਈ ਬਸ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ,
ਜਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਅੱਖ ਸਵਾਲੀ ਸੀ ।
ਕਿਸਰਾਂ ਦੱਸਾਂ ਉਹੋ ਦੁਸ਼ਮਨ ਹੋ ਗਈ ਏ,
ਖ਼ੂਨ ਪਿਲਾ ਕੇ ਜਿਹੜੀ ਸੱਧਰ ਪਾਲੀ ਸੀ ।
ਅੱਜ ਉਹ ਕੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਹੌਲਾ ਹੋਇਆ ਏ,
ਸਭਨਾਂ ਦੀ ਕੱਲ ਜਿਸ ਨੇ ਪੱਗ ਉਛਾਲੀ ਸੀ ।
ਦਿਨ ਦਾ ਚਾਨਣ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਲੰਘ ਗਿਆ,
ਰਾਤ ਹੋਈ ਤੇ ਚੰਨ ਤੇ ਬਦਲੀ ਕਾਲੀ ਸੀ ।
ਉੱਡਦੀ ਏ ਹੁਣ ਖ਼ਾਕ'ਸਲੀਮ'ਉਸ ਗੁਲਸ਼ਨ ਵਿਚ,
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਹੁਸਨ ਮਿਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ।
