ਜਿਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਜਨਮ ਹਾਰਿਆ
ਹੋ ਕਰ ਬਹੁਤ ਲਾਚਾਰ ਗਿਆ ।
ਮੇਰੀ ਮੇਰੀ ਰਿਹਾ ਸੁਨਾਂਦਾ
ਹਰ ਦਾ ਵਿਰਦ ਵਿਸਾਰ ਗਿਆ ।
ਅੰਤ ਛੋੜ ਕੇ ਧਰੀ ਧਰਾਈ
ਕੂੜੀ ਖੇਡ ਖਡਾਰ ਗਿਆ ।
ਮੋਹਲਤ ਪੁੰਨੀ ਭਇਆ ਨਿਰਾਸਾ
ਰੋਂਦਾ ਜ਼ਾਰੋ ਜ਼ਾਰ ਗਿਆ ।
ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਤਜ ਕੇ
ਕੂੜ ਪਸਾਰ ਪਸਾਰ ਗਿਆ ।
ਹਥ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਛੂ ਨਾ ਆਇਆ
ਰੋਂਦਾ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਗਿਆ ।
ਓਥੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਕੋਈ ਨਾ ਆਇਆ
ਇਥੋਂ ਲਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਆ ।
ਮੌਜਾਂ ਲੈਂਦੇ ਸੋ ਸਹਜੀ ਵਾਲੇ
ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਵਾਰ ਗਿਆ ।
ਭਵਜਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਗੋਤੇ ਖਾਂਦਾ
ਨਾ ਉਹ ਪਾਰ ਉਰਾਰ ਗਿਆ ।
ਧਿਆਨ ਸਿੰਘਾ ਨਹੀਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਢੋਈ
ਸਚੇ ਜਾਂ ਦਰਬਾਰ ਗਿਆ ।
