ਜਿਸਲ਼ੇ ਸੂਰਜ ਰਾਤ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ੍ਹਦਾ ਏ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਏ
ਜਿਉਂ ਅੰਬਰਾਂ ਤੇ ਮਾਝਾ ਦੁੱਧ ਕੜ੍ਹਦਾ ਏ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦਾ प्टे
ਜਦ ਉਹ ਸੱਜਰਾ ਸੱਕ ਮਲ਼ਦਾ ਏ ਪੂਰਾ ਜਗ ਬਲ਼ਦਾ ਏ
ਤੇ ਫਿਰ ਜੋ ਬੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਦਾ ਏ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਏ
ਮੈਂ ਤੱਕਿਆ ਏ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਕੇ ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ ਈ ਜਿੱਥੇ
ਛਾਂ ਨੂੰ ਧੁੱਪ ਤੇ ਧੁੱਪ ਨੂੰ ਛਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਏ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਏ
ਇਹ ਗੱਲ ਲਿਖ ਕੇ ਰੱਖ ਲਓ ਹਵਸੀ ਹੋਸੀ ਜ਼ਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਦ
ਬਦਨੀਤੀ ਦਾ ਕਾਲ਼ਾ ਸੱਪ ਲੜਦਾ ਏ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਏ
ਜਿਹੜੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪੁੱਜਦੀ ਸਰਦੀ 'ਵਾ ਦੇ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਦਾ
ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠ ਵੀ ਜਾ ਕੇ ਸਿਰ ਸੜਦਾ ਏ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਏ
ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਜਿਹਦਾ ਜਿੱਥੇ ਨੌਂਹ ਅੜਦਾ ਸੀ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੀ
ਅੱਜ ਵੀ ਜਿਹਦਾ ਜਿੱਥੇ ਨੌਂਹ ਅੜਦਾ ਏ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਏ
‘ਸੰਧੂ’ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਤੇ ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਮੁਤਾਬਿਕ
ਜਦ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਆਪਣਾ ਰੱਬ ਘੜਦਾ ਏ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਏ
