ਜੋ ਕੀਤੇ ਕੌਲ ਸਨ ਉਸ ਨੇ, ਉਨਾਂ ਤੋਂ ਫਿਰ ਗਿਆ ਆਪੇ।
ਤੇ ਬੁਣ ਕੇ ਜਾਲ ਭਰਮਾਂ ਦਾ, ਉਹਦੇ ਵਿਚ ਘਿਰ ਗਿਆ ਆਪੇ ।
ਉਹ ਉੱਚਾ ਹੋਣ ਦੀ ਖਾਤਿਰ, ਹੀ ਨੀਵੇਂ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ
ਨਜ਼ਰ ਅਪਣੀ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ, ਉਹ ਆਖਰ ਗਿਰ ਗਿਆ ਆਪੇ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਪਰਬਤ ਤੋਂ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਿਣਦਾ ਸੀ
ਜ਼ਰਾ ਜਿਹੀ ਠੇਸ ਲੱਗੀ, ਰੇਤ ਵਾਂਗਰ ਕਿਰ ਗਿਆ ਆਪੇ।
ਮੈਂ ਹੱਥੀਂ ਛਾਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਆਖਦਾ ਜਿਹੜਾ ਰਿਹਾ, ਖ਼ੁਦ ਹੀ
ਅਸਾਡਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ, ਕਟਾ ਕੇ ਸਿਰ ਗਿਆ ਆਪੇ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪਰਖੇ ਨੂੰ, ਸੁਮੈਰਾ ਪਰਖ ਨਾ ਏਦਾਂ
ਤੇ ਅਪਣੀ ਵਾਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਪਰਖਣ ਫਿਰ ਗਿਆ ਆਪੇ।
